Gedwongen rust

Even gestruikeld over een ongelijke kassei en ongelukkig terechtgekomen, het overkwam een vriendin van mij onlangs. Een gebroken schouder was het gevolg en dus een mitella en een arm die wekenlang ‘buiten dienst’ is.

‘Dan merk je pas voor hoeveel dingen je twee handen nodig hebt’, vertelt ze. En ze somt een lange lijst voorbeelden op van veters strikken tot een staart in je haren maken.

‘Je moet voor alles hulp vragen’, gaat ze verder. ‘Je kunt je niet aankleden, je kunt niet meer fietsen of autorijden, je kunt geen grote of zware dingen dragen, je kunt zelfs veel potjes en doosjes niet eens openmaken.

Je wordt noodgedwongen vindingrijk.

Met een grote bezem borstelen lukt bijvoorbeeld niet met één hand, maar met een handborsteltje gaat het wel. Het vuilblik klem je dan tussen je voeten. Of je dept het vuil op met een vochtig doekje. Het duurt allemaal drie keer langer, maar op de duur krijg je er zelfs plezier in om toch een oplossing te vinden.

Altijd alles moeten vragen aan iemand, is ook niet evident. Mensen willen wel helpen, hoor. Maar ze zien niet altijd hoe je best geholpen bent. Of je wil ze niet alweer lastigvallen. En veel van die kleine dingen zijn zelfs een beetje vernederend om te vragen.

Je wil ook niet zomaar iedereen toelaten in die intieme kant van jezelf. Een echte oefening in nederigheid, soms.

Het grappigste is, dat ik sinds enkele weken veel rustiger ben geworden. Anders was ik altijd met twee of drie dingen tegelijk bezig, en met nog een paar andere in mijn hoofd. Ik rende maar verder. Maar dat is stilaan weggevallen. Ik kan veel dingen gewoon niet doen. Voor andere heb ik al mijn tijd en concentratie nodig. En dat geeft, vreemd genoeg, een zekere rust. Ik doe wat ik kan. Mijn verlangens zijn opeens beter aangepast aan mijn mogelijkheden. Dat was een verrassende ervaring.’

Traag zijn is moeilijk in onze hectische tijd.

Misschien hebben we de ervaring van mensen met een fysieke tegenslag, een handicap of gewoon een gezegende leeftijd nodig om ons daarvan te doordringen. De tijd nemen om te doen waar we mee bezig zijn, om te kijken naar wat er rondom ons gebeurt.

De tijd nemen om te luisteren naar elkaar en naar wat diep in ons leeft aan hoop en verlangens.

Ik wens het iedereen — en mezelf — toe.