Als stenen aanvoelen als sneeuwvlokken

In Waha, een dorpje vlakbij Marche-en-Famenne, staat een kerkje uit de 11de eeuw. Het is toegewijd aan Sint-Stefanus. Dat kun je lezen op de authentieke inwijdingssteen uit 1050. Zo oud dat je gelovige hart ervan gaat duizelen.

Toch is het niet het eerste kerkje van Waha: al in de 7de eeuw werd er een Sint-Martinuskapelletje gebouwd langs de oude Romeinse steenweg van Hotton naar Rochefort, waarlangs ook het nieuwe geloof in onze streken zijn intrede deed.

Jezus, Maria en alle heiligen zijn al zo lang oude bekenden in ons land.

Je vindt ze tot in het kleinste dorpje in kapelletjes en kerken. Kleine gebouwen die door de eeuwen heen werden uitgebreid en naar de heersende mode versierd. Er kwamen torens bij en zijbeuken, altaren en koorhekkens, doopvonten en reliekschrijnen. En altijd kwamen er mensen samen om te vieren dat de wereld een plek van vrede kan zijn, als we Jezus mogen geloven en volgen.

In de vorige eeuw werden alle barokelementen weggehaald uit het kerkje in Waha, en werd alles weer zo ‘Romaans’ mogelijk ingericht. Dikke witte muren, kleine ramen. Voor het schip maakte Jean-Michel Folon prachtige glasramen over Sint-Stefanus.

We kennen die heilige uit de Handelingen van de Apostelen: hij was één van de eerste diakens. Later werd hij gestenigd en zo werd hij de eerste christelijke martelaar.

Volgens de legende zorgde God ervoor dat Stefanus die regen van stenen slechts voelde als ‘sneeuwvlokken’.

Dat heeft de kunstenaar weergegeven in een aangrijpend glasraam.

In het leven krijgen we allemaal stenen op ons hoofd en onze rug. Met moed en de hulp van anderen blijven we overeind. Misschien is het goed om af en toe onze stenen in de handen van God te leggen, en te voelen hoe ze heel even het gewicht krijgen van sneeuwvlokken.

In het kerkje van Waha kun je dat ervaren.