‘Terugspoelen’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Terugspoelen — column Mieke De Jonghe

Strafschop gemist? Waarmee heeft Jeroen dat gerecht gekruid? Hoe verliep die sprint nu eigenlijk? Gewoon meteen even terugspoelen en de beelden opnieuw bekijken. Zo vaak als ik maar wil trouwens. Het is een gewoonte geworden. Maar ze is verraderlijk: onlangs betrapte ik me erop dat ik tijdens het stappen van de eettafel naar de keuken op mijn passen wou terugkeren om te ‘herbekijken’ wat ik net tevoren gedaan had ... Dat gaf een vreemd gevoel: ik had kunnen teruggaan, maar die enkele seconden zouden zich niet opnieuw afspelen. Het was allicht iets zonder belang, maar dat een reflex die enkel nut heeft in de wereld van technologie een plaats probeerde te veroveren in het ‘fysieke’ leven, liet me schrikken.

Bij het herbekijken van tv-beelden verwachten we niet dat verandert wat er gebeurd is: de doelman kon de bal op meesterlijke wijze uit de netten houden, het was koriander, en ja, die renner week echt wel af van zijn lijn. We willen het enkel duidelijk zien want we waren even onoplettend.

Af en toe zouden we wél graag iets kunnen veranderen aan wat we gedaan of gezegd hebben. Soms wordt ons een nieuwe kans geboden, een andere keer moeten we de moed hebben een fout toe te geven, te vragen om vergeving of minstens onze excuses aanbieden. Een woordje uitleg bij een keuze of beslissing kan ook helpen. Peilen naar wat ons ergens toe bewogen heeft, is meer dan gewoon terugspoelen en kan de basis leggen voor verandering. 

We mogen verstrooid zijn, hoeven niet ononderbroken oplettend te zijn, we kunnen toch altijd terugspoelen …, behalve in het échte leven. Aandachtig kijken en luisteren en vooral goed nadenken bij het spreken en handelen, het blijven onmisbare basishoudingen.

Doordenkers: Joris Billen beantwoordt 3 vragen

Welk boek wil je binnenkort zeker lezen?

Binnenkort ligt Waarheid van Rik Torfs naast mijn bed. Ik lees zijn boeken en opinies graag, niet in het minst om de fijne zelf-relativering die hij aan de dag legt. Torfs belicht hoe mensen vanuit heel verschillende oogpunten naar ‘de waarheid’ kunnen kijken en hoe die diverse perspectieven elk hun eigen waarde dragen. In een wereld die snel oordeelt, lijkt me dat een verfrissend en verrijkend inzicht.

Wat stoort je vaak bij andere mensen?

Eerlijk gezegd wil ik er vooral aan werken om me minder snel te storen, al blijkt dat in de praktijk makkelijker gezegd dan gedaan. Waar ik het toch moeilijk mee heb, zijn mensen die zich om god weet welke reden beter voordoen dan ze zijn. Wat is er mis met bescheidenheid? Je kwetsbare en zwakke kanten openlijk durven tonen, vraagt juist moed en schept echte ver-binding.

Wat kunnen kinderen ons leren?

Mijn vier zonen herinneren me er dagelijks aan hoe kostbaar verwondering is. Kinderen kijken naar de wereld met een open blik en verbazen zich over zaken die wij als volwassenen al snel als ‘normaal’ beschouwen. En dat zijn ze niet. De schepping van God zit vol schoonheid; we zouden wat vaker door de ogen van een kind moeten kijken om die grandeur ook in de kleinste dingen te blijven zien.

Ine Pauwels kiest een foto die haar bijbleef

‘Weet ge wat ik het moeilijkste vind aan doodgaan?’, vraagt Toon. ‘Mijn familie achterlaten, dat is evident. Maar ook: dat ik niet weet hoe het zal aflopen.’

Mijn verbaasde blik zegt blijkbaar al genoeg.‘Dat ik niet weet hoe het zal aflopen met de wereld. Wat gaan de Russen doen? Vallen ze Europa binnen? En hoe gaan wij daarop reageren?’

Hij heeft het gevoel dat onze wereld zich op een kantelpunt bevindt en dat hij nu nooit zal weten hoe de wereld evolueert.

Ik denk aan het glasraam van Mordecai Ardon en de video die ik daarover op Otheo bekeek. 

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de woorden van Wim D’Hertefelt: ‘Vrede komt niet uit de hemel vallen, ze begint wanneer mensen bereid zijn hun eigen positie te verlaten en op zoek te gaan naar gemeenschappelijke grond.’

Lucette Verboven over dit citaat

Onlangs vertelde een belangrijk man mij het verhaal van zijn belangrijke leven, maar zijn besluit was ook niet onbelangrijk. Hij zei: ‘Heel mijn leven heb ik succes nagestreefd: een groot huis met zwembad, een dure auto voor de deur, luxueuze en verre vakanties, mensen die naar mij opkijken, uitstekende zakencijfers, groei, rendement, mooie deals, een sterk netwerk … En nu het einde van mijn leven nadert, merk ik dat ik de hele tijd mezelf heb zitten ‘oppompen’ zoals een ballon. En nu wil ik leeg worden en mezelf openstellen om gevuld te kunnen worden met iets anders. Iets dat niet rijkdom of reputatie is, maar iets diepers, iets dat échter is en dat met mij meegaat als ik de grote oversteek waag. Denk je, zo vroeg hij mij, dat ik hiervoor nog de tijd krijg, want de lucht uit de ballon laten lopen, gaat zo langzaam.’