Tuintherapie voor bewoners van woonzorgcentrum in Pelt

Een woensdagnamiddag in wzc Immaculata in het centrum van Overpelt. In de polyvalente ruimte zijn zo’n vijftien ouderen creatief bezig met bloemen, groene takjes, vetplantjes en droogbloemen. De keuze aan natuurlijke materialen op de tafels rond hen is groot. Aan hun eigen tafel lijmen de bewoners, op hun tempo, alles vast op een klein canvas. Er wordt aardig wat gelachen en herinneringen worden volop gedeeld. En als het even moeilijk gaat, krijgen de bewoners hulp en ideeën toegereikt van enkele ergotherapeuten en de Peltse tuintherapeut Dorien Eerdekens van de vzw Terra-Therapeutica, een organisatie die tuintherapie aanbiedt voor kwetsbare personen.

Huiselijke sfeer

‘Tijdens onze maandelijkse sessies creëren de bewoners heuse kunstwerken met die natuurlijke materialen’, legt Dorien uit. ‘Dit is meer dan zomaar een bezigheid; het is een innovatieve manier om het dagelijkse leven in het woonzorgcentrum te verrijken met kunst en natuur. We integreren de voordelen daarvan duurzaam in de ouderenzorg. De activiteiten stimuleren hun creativiteit en eigenwaarde, en brengen bovendien rust. Al deze elementen dragen bij aan een warme, huiselijke sfeer. Met dit project verhogen we ongetwijfeld de woon- en leefkwaliteit van onze bewoners, in het bijzonder die van de personen met dementie.

Terra-Therapeutica werkt niet enkel op de site van het wzc, ook in de natuur. ‘De komende maanden trekken we naar buiten, naar het Nationaal Park Bosland, waar we kunnen deelnemen aan activiteiten in het park zelf’, zegt Dorien. ‘We gaan de heide ontdekken of zoeken de boservaring op in het uitgestrekte domein Pijnven. Tegelijkertijd registreren en documenteren we de verhalen van de bewoners over betekenisvolle groene plekken uit hun verleden, met foto’s van vroeger en nu. Zo worden de bewoners echte storytellers.’

Het project leeft het hele jaar door in het Peltse woonzorgcentrum. In april 2026 vindt er een grote tentoonstelling plaats voor het publiek, waarin zowel de kunstwerken als de getuigenissen worden gepresenteerd. ‘Het is voor hen een kans om te schitteren en hun verhalen door te geven aan de volgende generaties’, zegt Dorien.

‘Ik vind het fijn om hieraan mee te werken’, vertelt Mia (85). ‘We hadden thuis geen gazon, enkel een grote moestuin van meerdere aren. Mijn man en ik waren daar altijd mee bezig. Er was veel werk, maar we vonden in de tuin ook onze rust. Daarnaast hadden we bloemen, voornamelijk dahlia’s en grote zonnebloemen. Ach, het was toch een mooie tijd. Bij het planten maakte mijn man een gat in de grond, en mijn dochter, die toen nog heel klein was, liep telkens achter hem aan met haar plastic gietertje. De hele buurt genoot ervan. Ik denk er vaak aan terug, vooral als ik nu die bloemen en groene takjes ruik.’

Aan dezelfde tafel valt onze blik op de enige man in het gezelschap, Jef (94). Dagelijks komt hij naar het woon-zorgcentrum om zijn vrouw te bezoeken. Zijn canvas is voornamelijk versierd met bloemen. ‘We hadden er veel in onze tuin: tulpen, hyacinten, petunia’s, noem maar op, heel kleurrijk. Het was voor ons een plek om op adem te komen, ver verwijderd van de chaotische wereld’, besluit hij.