Er kan een hele wereld schuilgaan achter een hoofdletter. Of het ontbreken daarvan. ‘Het is duidelijk dat verbindingen zijn verbroken’, zo las ik in de letterenbijlage van de krant: ‘Die met de aarde, met god, met elkaar…’ Met god? Zo met een kleine letter geschreven lijkt me die verbinding totaal niet te ontbreken. Er zijn goden van allerlei aard die aanbeden worden met ongekend vuur. Uit de context kun je toch niet anders dan concluderen dat daar een hoofdletter was bedoeld?
En daarmee illustreert die ontbrekende hoofdletter wat je de laatste tijd continu moet vaststellen: het politiek correcte denken aanvaardt geen God. Die is gecancelled. Transcendentie is voor pummels. Voorbij het ego houdt het op. Van de weeromstuit groeit het radicalisme ook aan de andere kant van het spectrum. Na het radicaliseren van islamitische jongeren groeit er ook zoiets als radicalisme onder christenen en nieuwkomers in het christelijk geloof. Extreemrechts in de VS en Europa speelt handig in op hun gevoelens van miskenning en werpt zich op als de verdediger van het christelijke erfgoed.
Het politiek correcte denken aanvaardt geen God.
Tegen die achtergrond hoor ik steeds vaker de vraag naar een degelijke christelijke stem in het maatschappelijk debat. Ze zou welkom zijn, maar er is duidelijk geen ruimte voor. ‘Ik ben op zoek naar een messias’, zong Bart Peeters in een hit uit 2006. Er is ons maar één messias gegeven, en die heeft zich voor zijn overtuiging – dat de spiraal van geweld doorbroken moest worden – aan een kruis laten nagelen.
Zondag vieren we Christus Koning, maar de tijd dat dat een triomfalistisch feest was, ligt ver achter ons. Meer dan ooit moeten we begrijpen dat hij maar verheven werd ná de diepe vernedering. Het helpt om Etty Hillesum (foto) nog eens te lezen. De jonge joodse filosofe deed wat we pastoraal werk zouden kunnen noemen in het kamp van Westerbork, totdat ze zelf naar Auschwitz werd afgevoerd en er omkwam in 1943. ‘Ik wil zo graag blijven leven om de nieuwe tijd te helpen voorbereiden, die zeker zal komen, ze groeit immers al in mij, iedere dag, ik voel het toch?’
