Eigen kijk

De aanslagen op 22 maart in Brussel slaan ons met verstomming. Kris Gelaude zoekt naar gepaste woorden waarin troost en bemoediging te vinden zijn.

Als je veel mensen tegelijk een hand voor de mond ziet slaan, dan weet je dat er iets ergs is gebeurd. Zoals ooit met Pasen.

Via de kunst ontdekte ik dat de wereld meer is dan alleen maar materie. René Girard bracht mij tot de diep menselijke waarheid van het evangelie.

Het geloof interesseert me al lang. Ik las er stapels boeken over. In een kerk in Rijsel voelde ik plots heel duidelijk: genoeg gezocht, je bent er.

Ooit had elke gemeente ‘zijn Hongaartje’. Spreken we binnenkort over 'onze Syriërs' of 'onze Afghaan'?

Twee derde van mijn leerlingen is moslim. Ze vragen me wel eens of ik erop uit ben hen te bekeren. Dat verlangen is wederzijds en vertrekt uit liefde.

De winter heeft nu wel lang genoeg geduurd. Speuren naar de eerste tekenen van lente doet ons oog krijgen voor andere tekenen van hoop.

Waarin onder meer de moslim Ish Ait Hamou me leert antwoorden op de stelling van Margriet en Jean-Marie dat het geloof een gevaarlijk sprookje is.

Toen mijn mama overleed, werd het een persoonlijke strijd: ik tegen God. En dat is zo gebleven tot een kippenvelmoment in Fatima.

Heel mijn leven hunkerde ik naar iets wat ik niet kende. Ik durfde niet te zoeken wie of wat dat kon zijn, want geloof was voor dommeriken.

Chris Saelens was jarenlang aalmoezenier in de gevangenis en is pleegvader van inmiddels volwassen kinderen. Wat barmhartigheid voor hem betekent?