Iemand van dezelfde club - Kolet Janssen [column]

We zijn als gelovigen een kleine minderheid geworden. In de kerk tref je nog een restje min of meer ‘gelijkgezinden’, maar in de echte wereld wordt het steeds zeldzamer om toevallig iemand te ontmoeten die zich ook uitdrukkelijk katholiek noemt. Ik ervaar dat niet meteen als een groot probleem. 

In onze samenleving wonen mensen met heel uiteenlopende overtuigingen vreedzaam naast elkaar en dat kan best.

Maar soms is het toch weer eens leuk om een gelijkgezinde te ontmoeten en met hem of haar van gedachten te wisselen zonder al te veel te moeten uitleggen of zonder je verdedigingspantser te moeten aantrekken.

Dat merkte ik toen ik onlangs op een middelbare school in mijn geboortestad Hasselt vertelde over de eerste communie. In de klas bleken er nog enkele leerlingen dat te hebben meegemaakt. 

Een meisje liet me vol trots haar dunne, zilveren armband zien, die ze op die dag had gekregen. Een oude Hasseltse traditie, die blijkbaar nog altijd bestond. Trots trok ik mijn mouw omhoog en liet haar ook mijn zilveren eerstecommunie-armband zien, die in de loop der jaren is vastgegroeid rond mijn rechterpols. 

Heel even waren we lotgenoten, leden van dezelfde club, met niet alleen dezelfde armband maar ook stukjes van hetzelfde ideaal. Het deed me meer dan ik had verwacht.

De zondag daarop zag ik opeens in de kerk een hoogbejaarde oud-voorganger zitten. Onder zijn broekspijpen piepten vrolijke sokken uit. Toen ik wat nauwkeuriger keek, zag ik dat er kleurige vissen op stonden. De vis, het christelijk symbool van zo lang geleden. Ik glimlachte van oor tot oor.

Misschien moeten we opnieuw visjes gaan uitwerpen als we ons door het leven begeven. Minder opdringerig en zwaarbeladen dan een kruisje. Wie het niet kent, zal er zich niet aan storen. 

Een medechristen krijgt op die manier een klein signaal. 

Hé, hier is nog iemand die bij Jezus hoort. Als je wil, kun je me erop aanspreken. 

Of anders weet je gewoon dat je niet alleen bent, niet de allerlaatste van de Mohikanen.Ik heb al een vis aan mijn sleutelhanger. Nu nog een paar vissenoorbellen en ik ben er helemaal klaar voor.