In haar column voor 'Kerk & Leven' blikt Mieke Grypdonck terug op een vormselviering. 'Kwetsbaarheid en schoonheid gaan er hand in hand.'
Op Hemelvaartsdag werden 33 jongeren in onze parochie gevormd. Het is altijd een bijzondere gebeurtenis. In verschillende opzichten.
Jongeren ontroeren (mij) altijd. Kwetsbaarheid en schoonheid gaan er hand in hand. Gods liefdevolle blik op zijn mensen wordt er voelbaar in. Maar de vormselviering zet onze kerk ook wat op zijn kop. In de plaats van de kleine, vertrouwde gemeenschap is de kerk nu gevuld met mensen die we anders in onze parochie niet zien. En we weten en merken dat voor velen van hen de eucharistieviering een eerder vreemd of zelfs onbekend terrein is. Tijdens het eucharistisch gebed staan we, zoals altijd, rond het altaar. Met de onvertrouwde mensen is de sfeer veel minder ingetogen. Ik probeer naar al die mensen, ouders, broers en zussen, peters en meters, te kijken zoals ik mij voorstel dat God naar hen zou kijken. Wat zou hij dan zien? Ik denk niet dat ze hier nu wel zijn, en zich anders niet laten zien.
Wel dat het fijn en mooi en hartverwarmend is dat ze dit voor hun kinderen doen, dat ze, ook op deze manier, hun liefde voor hun kind of hun petekind gestalte geven. Hij ziet hun vreugde om hun kind dat nu weer een stap zet in de groei naar volwassenheid. Hij ziet al de moeite die ze gedaan hebben om er voor hem of haar een mooie dag van te maken, een dag waarop ze in het centrum staan. Hij voelt hoeveel ze voor hun zoon of dochter over hebben, hoe het geluk van hun kind hun drijfveer is. En nog veel meer goeds ziet God. En Hij zegent hen. Zijn beste zegen haalt Hij voor hen uit, denk ik erbij.
Meer “inclusief” heb ik onze parochie nog niet ervaren. Ik ben blij dat ik voor hen kon zingen. En ik hoop dat de agenda van de synode voor hen een grote plaats inruimt.
• Mieke Grypdonck is gepensioneerd hoogleraar verplegingswetenschap.
