Als iemand mij op de vingers tikt omdat ik iets verkeerd zie of doe, schiet ik vaak spontaan in de verdediging en word ik nijdig op de boodschapper. Wat denkt hij of zij wel?
Toch is het een geestelijk werk van barmhartigheid om ‘zondaars te vermanen’. Maar omdat we allemaal zondaars zijn, is dit een bij uitstek wederkerige taak. Als ik er vandaag naast zit, moet jij mij bijsturen. Maar morgen ben ik misschien aan de beurt om jou op een misser te wijzen.
Misschien denk je: dan kunnen we beter allemaal zwijgen! We zijn niet beter dan anderen en waar zouden we dan het recht vandaan halen om elkaar terecht te wijzen? Maar dat is niet wat van ons wordt gevraagd. Onverschillig zijn en onze kop in het zand steken is natuurlijk het gemakkelijkste. Maar wie heeft gezegd dat de werken van barmhartigheid gemakkelijk zouden zijn?
Dus moeten we ons oefenen in het vriendelijk vermanen. Dat doe je niet met scherpe uitspraken of rake beledigingen, zelfs als ze een grond van waarheid zouden bevatten. We moeten leren om uiting te geven aan wat iemands gedrag of houding doet met ons en met de wereld. Eerlijk en nederig tegelijk.
Goede vrienden moeten je al eens durven tegenspreken.
Goede vrienden moeten je al eens durven tegenspreken. Of je wijzen op iets wat je oprecht over het hoofd hebt gezien. Hoe beter je iemand dus kent, hoe meer je de plicht hebt om voor elkaar ‘vermaners’ te zijn. Want dat is hoe een vriendschap mensen beter maakt.
Vaak zal het niet meteen helpen als je er iets van zegt. Maar misschien zet het iemand vroeg of laat toch aan het denken. Oprecht en bescheiden uitspreken wat volgens jou echt verkeerd is, kan een uitweg bieden. Wat iemand ermee doet, moet hij uiteindelijk zelf weten. Maar door er iets van te zeggen, laat je merken dat het je niet koud laat.
Dat is de grondtoon van de hele lijst met werken van barmhartigheid: we trekken ons elkaars lot aan, door dik en dun. Zoiets kan nooit verkeerd zijn.
