‘Een madeliefje van een meisje’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Een madeliefje van een meisje — column Broeder Daniël

Als broeders brachten we een bezoek aan Poverello in Velzeke, in ‘recreatief’ verband. Het was in menig opzicht aandoenlijk. Oekraïners, Polen... hadden er onderdak gevonden, rechtstreeks van de straat. Onderweg erheen waren we ook al een Afrikaans gezinnetje tegengekomen, met zeker vier kinderen. Ghanese vluchtelingen, naar we vernamen, die al een hallucinante lijdensgeschiedenis achter de rug hadden. 

Tijdens de koffie, met bokkenpootjes rechtstreeks uit de verpakking, schuifelde een meisje schuchter binnen. Een meisje uit dat gezinnetje. Ze had twee donkere karbonkels van kijkers, een schattig Afrikaans kroezelhaarkapsel met twee dotjes en een roze jurkje. Ik schatte haar vier jaar. Ze stond me beteuterd aan te kijken. Hoe voelt dat als jij dan koffie aan het slurpen bent en een bokken pootje opsnoept? Uit de ruime voorraad op tafel, ook al waren ze niet van mij, deelde ik er een met haar. Eentje ZOGEZEGD Luc Smeets was de bedoeling, maar ze plakten aan elkaar. Ik dacht er nog aan om ze van elkaar te scheiden en de andere terug te leggen. Maar nu ze haar handje al had uitgestoken, schaamde ik me daarvoor. Zou je dat ook doen? Het werden er dus twee. Als de bliksem stoof ze naar buiten om haar trofee te tonen aan haar oudere broertje, zus je en de kleine Benjamin van anderhalf jaar oud. En om meteen ... te delen! Een geschenk van die rare bezoeker, zo leek het wel. Ik zag het buitentafereel door het grote raam.

Wat mooi: dat delen. Een poosje later schuifelde onze kleine schoonheid weer binnen, met de kleine Benjamin en haar grotere zus achter zich. Heel schuchter kwam ze dicht bij mij. Uit haar dotje nam ze een madeliefje en gaf het mij. Van haar, aan mij. Boing! Ik kreeg waterlanders. Dat madeliefje van het dakloze vluchtelingenmeisje bewaar ik op mijn tafel.

Doordenkers: Jana Wuyts beantwoordt 3 vragen

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg? 

Hij belde om afscheid te nemen. Voorgoed. Zijn dagen waren geteld, de kanker in zijn hoofd ging niet meer weg. Ik kende hem nog niet lang, we waren collega’s. Hadden we meer tijd gehad, waren we vrienden geworden. Aan de telefoon vertelde hij dat hij, met de dood voor ogen, aan een goede vriendin had opgebiecht dat hij verliefd op haar was. Zij had bekend al lang hetzelfde te voelen. Tijd voor spijt had hij niet, wel voelde hij zich dankbaar. ‘Mijn ziekte blijkt mijn grootste geschenk’, zei hij. ‘Eindelijk besef ik hoeveel mensen mij graag zien.’ Zijn woorden vergeet ik nooit: ‘Wees niet bang om te sterven, maar vergeet ook niet te leven.’ Tien jaar later draag ik zijn woorden nog elke dag mee. 

Wat kunnen kinderen ons leren? 

Ze heet Anna en is zestien. Ze gaat naar school in Molenbeek. Ik ontmoette haar in de schoolbib, waar ze een Engels boek kwam ontlenen. ‘Lees je vaak in het Engels?’, vroeg ik haar. ‘Dat is makkelijker dan Nederlands’, zei ze. ‘Maar het moeilijkst vind ik Duits. Dat is zelfs moeilijker dan Frans. Maar als het echt een goed boek is, dan lees ik het toch.’ Anna: zestien jaar, scholier. Leest boeken in vier talen. Jana: vierenveertig jaar, schrijfster. Neemt zich voor om meer zoals Anna te worden. 

Naar wie kijk je op? 

Naar dokter Barbara. Onze hond Boef werd vorige maand ernstig ziek nadat hij een vieze hap van de straat had opgepikt. Vermoede lijk menselijke uitwerpselen met sporen van drugs. Radeloos brachten we hem naar de spoedkliniek: hij beefde, wankelde, panikeer de en plaste waar hij stond. Die nacht kroop hij door het oog van de naald. Aan dokter Barbara danken we dat hij er nog is.

Xenia Geysemans kiest een foto die haar bijbleef

Ik koos deze foto omdat hij twee van mijn passies, geloof en mode, op een verrassend mooie en frivole manier laat samenvloeien. In deze lingerielijn van Marlies Dekkers, geïn spireerd door mystica Hildegard von Bingen, zie je hoe die werelden niet botsen, maar elkaar net versterken en uitmonden in een ode aan vrouwelijkheid! Hildegard was haar tijd ver vooruit: ze zag lichaam en ziel als één geheel en beschouwde mannen en vrouwen als complementair én evenwaardig. Die krachtige, holistische visie zie je ook hier. Het spel tussen mystiek en lichamelijkheid, tussen kracht en zachtheid, maakt haar creatie voor mij levendig en betekenisvol. Het is geen klassieke kijk op geloof, maar eentje die durft te stralen en te vieren. Net dat speelse, bijna rebelse karakter spreekt me aan: vrouwelijkheid niet als iets breekbaars, maar als iets veelzijdigs en krachtigs. Daarom sprong deze foto er voor mij meteen uit.

Luc Smeets over dit citaat

Respectvol met elkaar omgaan en respect hebben voor elkaars overtuiging komt in een steeds meer gepolariseerde wereld sterk onder druk te staan. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat, wanneer een wereldleider agressieve taal hanteert zoals ‘kapot bombarderen’, de vijand op zijn beurt drones en bommen inzet. 

Daar geldt de wet van de sterkste, en niet wederzijds respect gebaseerd op dialoog en luisteren naar elkaars standpunt. Deze verbale agressie boezemt angst in, omdat elke redelijkheid zoek is. Ga correct met elkaar om, en er zal wederzijds respect zijn, waardoor er geen bommen op elkaar vallen! Logisch toch?