‘Dj*, hier gebeurt God!’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Dj*, hier gebeurt God! — column Broeder Daniël

De jeugdrechter vond hen te goed om te interneren, maar toch te veel probleemjongeren om het er zomaar bij te laten. De kerels kwamen terecht bij priester F.M., die zich in de geest van Don Bosco ontfermde over ‘ragazzi’. 

Enkele keren per jaar kwam de groep naar onze eucharistieviering. Aan het orgel zat ik tussen hen in. Rechts van me maakte een bink indruk met zijn pilotenvest, piercings, wijdbeens, ellebogen op de dijen en kin in de handen. Ik beeldde me in dat hij wat er zich voor zijn ogen ontrolde cool en ongemoeid bekeek, zonder er zich in te willen laten opnemen. Zo verliep de woorddienst.

Er ontstond enige paniek toen broeders en gasten een kring vormden rond het altaar voor de liturgie van de eucharistie. Wat gedaan? Na wat getreuzel kwamen ook onze ‘bijzondere’ gasten, enigszins onwennig, sommigen nog stoer in brede spreidstand, in de kring. Hoe voelde dat: opgenomen zijn in eenzelfde kring met dat deftige volk, zo dicht rond het altaar, bijna met de neus op  die gewijde rituele handelingen? 

En wat bij het ‘Onze Vader’ als die anderen hun handen heffen in gebed? Doen we dat wel of niet mee? Ja, toch maar, zo’n beetje, hoekig. Die gebedshouding heeft niets defensiefs. Het is geen vuist maken. Ze is er een: kwetsbaar, open, overgegeven, ongepantserd. En dan die Jezus-woorden! Bij onze kerel over wie ik schrijf, met zijn handen open naar boven, liepen de tranen over zijn gezicht. Duidelijk overvloedig om het van mijn overkant in de kring op te merken. Na de viering, tijdens een licht ontbijt in het poortgebouw, konden ze lucht geven aan hun eerste indrukken... En hij: Dj*, hier gebeurt God! Kan iemand kernachtiger liturgie in woorden vatten?

Doordenkers: Jana Wuyts beantwoordt 3 vragen

Naar wie kijk je op?

Naar Magda Michielsens, de beste prof van wie ik nooit les kreeg. Vijfentwintig jaar geleden hielp ik haar met de administratie voor de opleiding Vrouwenstudies aan de UA. Jong en onbezonnen dacht ik toen dat de vrouwenzaak wel zo’n beetje klaar was: mocht ik dan niet alles wat een jongen ook mocht?

Historisch perspectief was mij, als piepjong kuiken, vreemd, en dat de toekomst zich zelden rechtlijnig in de gewenste richting ontvouwt, ontdekte ik ook pas later. Nu pas zie ik hoe belangrijk Magda’s vak is, en ik haal mijn schade in: net las ik haar boek Even verlicht, waarin ze zes vrouwelijke filosofen voorstelt, ‘alsof je bij Magda op de koffie bent’, schreef een recensent gevat. Ik raad iedereen een koffiekrans met Magda aan.

Waar voel je je thuis?

Tien jaar lang kwam ik niet in een bos; ik had het te druk met carrière maken. Maar toen ik er na al die tijd weer eentje betrad, voelde ik me meteen thuis. Ik droomde ervan in een bos te wonen. Die droom kwam uit: we vonden een boshuis in de Pyreneeën. Omringd zijn door rust, eenvoud en schoonheid is een luxe waarvoor ik elke dag diep dankbaar ben.

Wat is je favoriete bloem?

De bloem waarin ik ’s ochtends een slapend bijtje vind. Soms een dahlia, soms een stokroos, daarnet een wilde peen. Al drie jaar probeer ik elke dag een verwaarloosde grond tot leven te brengen. Door overbemesting groeiden er enkel bramen en netels. Ik strooide duizenden zaden uit. Elke bloem die een beestje voedt of herbergt, is mijn nieuwe favoriet.

Xenia Geysemans kiest een foto die haar bijbleef

Ik koos deze foto. Niet omdat ik narcistisch ben, want o ja, die blondine ben ik zelf. Maar omdat de foto me meteen terugbrengt naar een mooie herinnering. De foto is genomen tijdens het festival Amen & Nu. Ik mocht er niet alleen zingen, maar deze keer ook een woordje doen. Meestal word ik gevraagd voor de muzikale opluistering, maar nu mocht ik als theoloog én vanuit mijn werk aan de UAntwerpen iets delen over jongeren en geloof. Ik bracht een paar meezingers, en het mooiste? Het publiek begon spontaan mee te zingen … zelfs de bisschoppen. Bij Love Shine a Light bleef het daar niet bij: mensen gingen rechtstaan en begonnen te dansen. Dat was echt zo’n kippenvelmoment. Het paste helemaal binnen het waarderingsmoment voor iedereen die zich met hart en ziel inzet voor de Kerk, parochies, religie, het godsdienstonderwijs en zoveel meer. Er hing een sfeer van oprechte dank-baarheid, verbondenheid en hoop. 

Voor wie graag ook het geluid bij dit beeld wil: https://www.facebook.com/reel/1372863791426311 

Luc Smeets over dit citaat

Meer en nog meer… We willen vaak heel veel bereiken op korte termijn: een mooi huis, een goede job en auto, twee keer op vakantie gaan. Vaak hoor je mensen zeggen dat ze ongelukkig zijn omdat dit en omdat dat… Is het dan nooit genoeg? Het geluk nastreven wordt dan een obsessie, om alles wat ons gelukkig zou maken direct te bereiken. We zullen de vlinder niet vangen, maar rusteloos blijven fladderen tot we het moe zijn. Dankbaar zijn voor de kleine dingen lukt niet, terwijl het kleine geluk soms schuilt in wat ons al gegeven is. Want een beetje content zijn relativeert, en zorgt ervoor dat de vlinder ook even blijft zitten om te genieten.