Elf jongeren spreken over vrede op Te Deum
Elf jongeren deelden hun wensen tijdens het Te Deum in de Brusselse Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal, die dit jaar haar achthonderdjarig bestaan viert. Ze spraken elk vanuit hun eigen overtuiging.
Verschillen zijn geen muren die mensen scheiden, maar vensters naar andere werelden, die uitnodigen tot verwondering en nieuwsgierigheid.
Arif Erkovan en Nur Yalcin
Arif Erkovan en Nur Yalcin legden vanuit de islam de nadruk op nederigheid en openheid. ‘Vrede wortelt in nederigheid, in de stille kracht van een hart dat zich niet hoger acht dan een ander. Zij bloeit waar het eigen ik een stap terugdoet om ruimte te maken voor de ander.’
Laure Lytens, die sprak vanuit de vrijzinnig-humanistische gemeenschap, verbond vrede met menselijke waardigheid. ‘Vrede is meer dan naast elkaar bestaan: het is elkaar de ruimte geven om te bestaan. Het is onze verschillen erkennen, zonder elkaars menselijkheid te ontkennen. Laat ons erover waken niemand de menselijkheid te ontzeggen die we voor onszelf vanzelfsprekend vinden.’
‘Vrede begint vanuit jezelf’
De 16-jarige anglicaanse Jennifer Appiah vertelde hoe haar geloof haar helpt om rust te vinden. ‘We hebben allemaal iemand nodig, iemand die naar ons luistert en ik ben blij dat dat voor mij en velen God kan zijn. Wat je denkt of wat je voelt is niet altijd even makkelijk te communiceren, maar geloven in het feit dat God er voor me is, haalt al heel wat gewicht van mijn schouders.’
Ook in de samenleving begint vrede voor haar bij luisteren. ‘Op maatschappelijk vlak betekent dit voor mij dat we als maatschappij luisteren naar elkaar en ons verplaatsen in elkaars schoenen zoals God dat ook heeft gedaan voor de mens.’
Laat ons samen zorg dragen voor vrede, want vrede is de mooiste kleur.
Laure Lytens
De protestantse Leonie Moreels gaf haar vredeswens de vorm van een gedicht. Daarin keerde één bede telkens terug: ‘heer, geef ons minder van het wrede, meer van de vrede’.
De katholieke Hannah Dürnholz uit Eupen vertelde hoe machteloos ze zich soms voelt bij het nieuws over oorlog en geweld. In haar geloof vindt ze houvast om dichtbij huis aan vrede te werken. Dat begint volgens haar met alledaagse gebaren: iemand vriendelijk tegemoetkomen, openstaan voor een ander en je eigen vooroordelen in vraag stellen. ‘Uit die kleine stappen naar vrede put ik hoop. En hopelijk jullie ook’, zei ze.
Terlinden ziet in jongeren een teken van hoop
Aartsbisschop Luc Terlinden van Mechelen-Brussel ging voor in de viering. In zijn homilie wees hij op de gevolgen van oorlog en terrorisme en op de middelen die naar een bewapeningswedloop gaan. In de jongeren zag hij een teken van hoop. ‘Zij getuigen van het belang van bruggen bouwen, van het bevorderen van dialoog in wederzijds respect, van het erkennen van de rijkdom van de ander en van het afwijzen van stigmatisering en geweld. Zij herinneren ons ook aan het belang van respect voor de mensenrechten en de waardigheid van iedere mens in een vrije en democratische samenleving.’
Tegenover de verleiding van extremistische standpunten wordt het dringend noodzakelijk de dialoog te bevorderen en op te bouwen: een eerste voorwaarde voor vrede.
Aartsbisschop Luc Terlinden
Terlinden sloot aan bij het evangelie waarin de verrezen Jezus zijn leerlingen begroet met ‘Vrede zij u!’ Hij verbond die groet met de verantwoordelijkheid om zelf aan vrede te werken. ‘Vrede is zo tegelijk een geschenk en een opdracht. Zij is bron en begin, een gesteltenis van het hart en een fundamentele levenshouding. Vrede vraagt ook om een actief engagement.’ En verder: ‘Geen vrede zonder rechtvaardigheid en zonder liefde.’
Lees de volledige homilie van aartsbisschop Terlinden
Vrede is niet alleen de afwezigheid van oorlog, net zomin als zij zich beperkt tot het bewaren van een evenwicht tussen vijandige machten. Vrede is aanwezig waar de waardigheid van mensen en volkeren wordt gerespecteerd, waar vrouwen en mannen zich vrij kunnen verplaatsen, waar rechtvaardigheid en recht worden geëerbiedigd, waar de betrekkingen tussen staten door het recht worden geregeld en conflicten door internationale instellingen in goede banen worden geleid, waar samenwerking en solidariteit daadwerkelijk gestalte krijgen, en waar de verbondenheid tussen mensen en volkeren groeit.
Vanuit dat perspectief stemt de huidige toestand van onze wereld ons nauwelijks tot optimisme. Hoeveel volkeren worden vandaag niet getroffen door de verschrikkingen van oorlog en terrorisme! En de middelen die zouden kunnen worden ingezet voor samenwerking en sociale hulpverlening, worden vandaag, door de toenemende bedreigingen voor onze democratieën, aangewend voor een bewapeningswedloop waarvan het einde niet in zicht is.
Maar vandaag is de hoop niet dood. De jongeren die in aanloop naar dit Te Deum hun vredeswensen hebben overgebracht aan Zijne Majesteit de Koning, zijn daarvan een teken. Zij getuigen van het belang van bruggen bouwen, van het bevorderen van dialoog in wederzijds respect, van het erkennen van de rijkdom van de ander en van het afwijzen van stigmatisering en geweld. Zij herinneren ons ook aan het belang van respect voor de mensenrechten en de waardigheid van iedere mens in een vrije en democratische samenleving.
Vrede bouwen we niet door onze overtuigingen en onze levensbeschouwelijke of religieuze identiteiten uit te wissen.
Vrede bouwen we niet door onze overtuigingen en onze levensbeschouwelijke of religieuze identiteiten uit te wissen. Integendeel, dat zou alleen maar het fanatisme en het terugplooien op de eigen identiteit in de hand werken. Tegenover de verleiding van extremistische standpunten wordt het dringend noodzakelijk de dialoog te bevorderen en op te bouwen: een eerste voorwaarde voor vrede.
Vanuit het perspectief van het christelijk geloof is vrede ook een geschenk. Meer nog, het is het eerste geschenk dat Jezus na zijn verrijzenis aan zijn leerlingen geeft: ‘Vrede zij u!’ Een vrede die de deuren en muren van de angst doet openbreken. Voortaan kunnen de apostelen naar buiten treden en, gedragen door de kracht van de Geest van de Verrezene, werken aan vrede en verzoening tussen mensen.
Vrede is zo tegelijk een geschenk en een opdracht. Zij is bron en begin, een gesteltenis van het hart en een fundamentele levenshouding. Vrede vraagt ook om een actief engagement. Zoals rechtvaardigheid en liefde niet zomaar vrome wensen of goede gevoelens zijn: ze doen een beroep op ons en verbinden ons tot handelen. Geen vrede zonder rechtvaardigheid en zonder liefde.
Geen vrede zonder rechtvaardigheid en zonder liefde.
Het feest van de Koning nodigt ons niet alleen uit om onze vredeswensen uit te spreken, maar ook om, puttend uit het beste van onze respectieve tradities, ons concreet in te zetten om liefde te laten voorgaan op haat en rechtvaardigheid op ons eigenbelang. Want uit liefde en rechtvaardigheid ontspringt de vrede.
Vrede zij u!
































