Aartsbisschop Jacques Mourad spreekt van nieuw tijdperk en koestert hoop: 'Eindelijk vrijheid'

Sterk uitgedund sinds de burgeroorlog van 2011 en de repressie, telt de christelijke gemeenschap nog 300.000 zielen in Syrië. De huidige aartsbisschop van Homs, Jacques Mourad, werd in 2015 maandenlang gegijzeld door IS. Geheel in overeenstemming met de spiritualiteit van zijn abdijgemeenschap, gesticht door de Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio in het eeuwenoude klooster van Deir Mar Moussa, bleef hij desondanks geloven in broederlijkheid over religieuze en andere grenzen heen.

Nieuw tijdperk

In een video-interview met RTL spreekt mgr. Mourad, die de val van Bashar al-Assad van nabij volgde, over een nieuw tijdperk. ‘Gisteren woog ik mijn woorden nog, maar vandaag beleven we de vreugde van de wedergeboorte van Syrië, we vieren de vrijheid van het Syrische volk.

Vrijdag begon de opmars van rebellengroep HTS. Na Aleppo viel de ene na de andere stad zonder tegenstand in handen van leider Jolani. Overal bezochten de rebellenleiders de kerkelijke overheden om hen gerust te stellen dat ze geen geweld tegen hen zouden gebruiken. Zo ook mgr. Mourad in het aartsbisdom in Homs.

Volgens hem zijn de rebellen geen jihadisten: ‘Vandaag vertegenwoordigt HTS enkel een vertrappeld Syrisch volk’, klinkt het. Mourad zegt gerustgesteld te zijn na een gesprek met de rebellen. ‘We krijgen vrijheid van cultus en kunnen onze scholen gewoon heropenen. Onder Assad hebben we nooit vrijheid gekend. Het is pas nu dat ik voor het eerst in mijn leven kan zeggen dat ik vrij ben.’

Ondertussen herleeft de voorzichtige hoop dat Paolo Dall’Oglio misschien nog levend uit de kerkers van het regime zou kunnen opduiken. Hij werd in 2013 ontvoerd door jihadisten. In 2019 deed een gerucht de ronde dat hij na een gevangenenruil in handen van het regime kwam.

Gelijkwaardige burgers en partners voor een gezond land

Ook de overste van Deir Mar Moussa, Jihad Youssef, heeft vertrouwen in de toekomst, zo laat hij weten in een open brief. Hij schrijft: ‘Geen enkele christen kan in het Oosten blijven met een logica van confrontatie en concurrentie met de islam. De kerk die kan overleven, is een kerk die van de islam houdt, een kerk die niet bang is om een kleine kudde te zijn, die niet bang is om een verliezer te zijn in de zin van opoffering, wat in wezen de houding van het kruis is waar we allemaal trots op zijn.’

Tegelijk pleit hij voor een herziening van de aloude regels die christenen tot tweederangsburgers maken, mits een aantal privileges. ‘Ons project is een partnerschap gebaseerd op gelijkheid van burgers en ontmoeting. Geloof in één God, moraliteit, geweten en menselijkheid helpen ons om te participeren en een degelijk en gezond land voor iedereen op te bouwen. Om dit te bereiken moeten we een concept van burgerschap opbouwen dat religieuze, etnische en taalkundige minderheden beschermt. Het is met nederigheid en moed dat we dit soort partnerschap moeten voorstellen.’