Kerkleiders prijzen Charlie Kirk, maar negeren zijn racisme, waarschuwt Gloria Purvis

De Amerikaanse katholieke schrijfster en radiostem Gloria Purvis uit scherpe kritiek op katholieke leiders die publiek hulde brachten aan de onlangs vermoorde conservatieve activist Charlie Kirk. In haar opiniestuk in America Magazine schrijft ze dat veel zwarte katholieken de lofbetuigingen ervaren als een pijnlijke bevestiging dat hun ervaringen met racisme binnen de Kerk vaak niet gezien of erkend worden.

Onder meer de Amerikaanse kardinaal Timothy Dolan en bisschop Robert Barron prezen Kirk in de media om zijn geloof en zijn verdediging van traditionele waarden. Maar die lof, zegt Purvis, is niet onschuldig: ze verheerlijkt iemand wiens taal zij zondig noemt, omdat die de waardigheid van zwarte mensen aantast en verdeeldheid zaait binnen de Kerk.

‘Wat horen zwarte katholieken?’

Purvis vraagt zich af wat zwarte katholieken horen wanneer priesters en bisschoppen iemand als Kirk een voorbeeld van christelijke moed noemen. ‘Zij horen dat de Kerk blijkbaar geen probleem ziet in iemand die systematisch uitspraken deed die zwarte mensen ontmenselijken,’ schrijft ze.

Ze verwijst naar talrijke voorbeelden uit Kirks eigen uitzendingen en sociale media, waarin hij volgens haar ‘de retoriek van blanke suprematie’ gebruikte: verhalen over de 'vervanging' van blanke Amerikanen, denigrerende opmerkingen over zwarte vrouwen en kritiek op de burgerrechtenwet van 1964.

Gevaar voor geloofwaardigheid

Purvis benadrukt dat het niet alleen om politieke verschillen gaat. Kerkleiders die zonder nuance lof uitspreken, riskeren volgens haar het geloof te ondermijnen: ‘Ze zaaien verwarring over wat het evangelie leert over menselijke waardigheid en rechtvaardigheid.’

Ze noemt het een vorm van 'schandaal' – in katholieke zin: een situatie waarin gelovigen worden misleid over wat moreel juist is. ‘Wie racistische ideeën als verenigbaar met het geloof beschouwt, wordt op het verkeerde pad gebracht.’

‘De Kerk veroordeelt de zonde van racisme ten zeerste als een ernstig kwaad en een ontkenning van de menselijke waardigheid. Wanneer een bisschop of priester Kirk prijst, verwaarlozen zij niet alleen het geestelijk welzijn van hun gemeenschap, maar kunnen zij ook worden gezien als vergoelijkers van de zonde van racisme, terwijl ze juist de christelijke deugd willen benadrukken.’

Oproep tot verantwoordelijkheid

Purvis roept bisschoppen en priesters op zich bewust te zijn van de historische pijn van zwarte katholieken en racisme niet te negeren wanneer het zich in politieke of religieuze retoriek vermomt. ‘Zielen staan op het spel,’ besluit ze. ‘De Kerk moet kiezen of ze echt voor gerechtigheid en waarheid wil staan, of dat ze moreel dubbelzinnig blijft in de strijd tegen racisme.’