Kruiswegmeditaties voor de paus actualiseren de staties van Jezus' lijden

Het persbureau van de Heilige Stoel publiceerde vanmiddag de meditaties voor de Kruisweg op Goede Vrijdag in het Colosseum, waarin minderbroeder Francesco Patton evangelielezingen en fragmenten uit de geschriften van Sint Franciscus combineert en daarna actualiseert. Patton, die van 2016 tot juni 2025 Custos van het Heilige Land was, zei dat hij verbaasd was toen het Vaticaanse Staatssecretariaat hem contacteerde met de opdracht, maar dat dit samenviel met de achthonderdste verjaardag van de dood van Franciscus van Assisi. Paus Leo XIV stapt de hele kruisweg terwijl hij het kruis draagt.

In zijn meditaties neemt de minderbroeder ons mee langs Jezus' oorspronkelijke pad door de smalle straatjes van Jeruzalem naar Golgotha ​​voor zijn kruisiging en begrafenis. ‘Deze route is niet alleen voor de vrome gelovigen of voor degenen die een rustige plek zoeken om te bidden,’ zegt hij in zijn inleiding. ‘Net als in de tijd van Jezus bevinden we ons in een chaotische, afleidende en lawaaierige omgeving, omringd door mensen die ons geloof in Hem delen, maar ook door mensen die Hem bespotten of beledigen. Dat is de realiteit van ons dagelijks leven.’ 

‘De Kruisweg is niet bedoeld voor mensen die een onberispelijk vroom of abstract leven leiden,’ zegt broeder Patton ook. ‘Het is veeleer een oefening voor iemand die weet dat geloof, hoop en liefde gestalte moeten krijgen in de echte wereld.’

Enkele grepen uit de meditaties (die in diverse talen te vinden zijn op de website van het Vaticaan):

Bij ‘Jezus wordt veroordeeld’:

De heilige Franciscus van Assisi, die slechts uw voetsporen wilde volgen, herinnert ons eraan dat ieder gezagsdrager verantwoording zal moeten afleggen aan God voor de manier waarop hij of zij zijn of haar macht uitoefent: de macht om te oordelen; de macht om een ​​oorlog te beginnen of te beëindigen; de macht om geweld of vrede te zaaien; de macht om het verlangen naar wraak of verzoening aan te wakkeren; de macht om de economie te gebruiken om mensen te onderdrukken of hen van ellende te bevrijden; de macht om de menselijke waardigheid te vertrappen of te verdedigen; en de macht om het leven te bevorderen en te beschermen, of het te verwerpen en te verstikken.

Bij ‘Jezus neemt zijn kruis op’:

Het woord 'kruis' wekt vaak eerder afkeer dan verlangen in ons op. Het is gemakkelijker om de verleiding te voelen om ervoor te vluchten dan ernaar te verlangen het te omarmen. Jezus, ik ben ervan overtuigd dat het voor u hetzelfde was toen het kruis voor het eerst op uw schouders werd gelegd. In Getsemane vroeg u de Vader immers om deze kelk van u weg te nemen, terwijl u tegelijkertijd met heel uw wezen verlangde zijn wil te volbrengen. In uw tijd was het kruis de meest afschuwelijke en pijnlijke vorm van straf, voorbehouden aan slaven, geharde misdadigers en degenen die door God vervloekt waren.
 

Bij ‘Jezus ontmoet zijn moeder’:

O Maria, zie met tederheid neer op ieder van ons, maar vooral op de vele – te vele – moeders die, net als u, ook vandaag de dag hun kinderen gearresteerd, gemarteld, veroordeeld en gedood zien worden. Zie met tederheid neer op de moeders die midden in de nacht wakker worden gemaakt door hartverscheurend nieuws, en op hen die waken bij een stervend kind in het ziekenhuis. Schenk ons ​​een moederlijk hart, opdat wij het lijden van anderen mogen begrijpen en delen, en zo ook leren wat het werkelijk betekent om lief te hebben.

Bij ‘Veronica droogt het gezicht van Jezus’

Help ons, Jezus, om het verlangen te koesteren uw gelaat te aanschouwen. Schenk ons ​​de genade die U de apostelen gaf, om U stralend en verheerlijkt te zien. Maar bovenal, help ons om de aandachtige blik van Veronica na te volgen, die U zelfs in uw verminkte schoonheid herkende. Maak ons ​​in staat om vandaag uw gelaat af te vegen – nog steeds bedekt met stof en bloed, nog steeds verminkt door elke daad die de waardigheid van de mens vertrapt.

Laten we bidden en zeggen: help ons U te herkennen, Jezus.
Wanneer uw gelaat verminkt is: help ons U te herkennen, Jezus.
In ieder mens die veroordeeld is door vooroordelen: help ons U te herkennen, Jezus.
In de armen die van hun waardigheid beroofd zijn: help ons U te herkennen, Jezus.
In vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel en slavernij: help ons U te herkennen, Jezus. In kinderen wier kindertijd is gestolen en wier toekomst in gevaar is gebracht: help ons U te herkennen, Jezus.

Bij ‘Jezus ontmoet de wenende vrouwen’:

Laten we bidden en zeggen: Geef ons tranen, Heer.
Om te huilen om de verwoesting van de oorlog: Geef ons tranen, Heer.
Om te huilen om massamoorden en genocide: Geef ons tranen, Heer.
Om te huilen met moeders en echtgenotes: Geef ons tranen, Heer.
Om te huilen om het cynisme van de machtigen: geef ons tranen, Heer.
Om te huilen om onze eigen onverschilligheid: geef ons tranen, Heer.

Bij ‘Jezus wordt van zijn kleren beroofd’:

Nu worden uw kleren van u afgerukt in een wrede poging u te vernederen en u van uw menselijke waardigheid te beroven. Deze schending herhaalt zich keer op keer, zelfs vandaag de dag: wanneer autoritaire regimes gevangenen dwingen halfnaakt in kale cellen of binnenplaatsen te blijven; wanneer folteraars niet alleen kleding, maar ook huid en vlees afscheuren; wanneer autoriteiten vormen van surveillance en inbreuk toestaan ​​die de menselijke waardigheid negeren; wanneer verkrachters en misbruikers hun slachtoffers tot louter objecten reduceren; wanneer de entertainmentindustrie naaktheid exploiteert voor winstbejag; wanneer de media individuen blootstellen aan de publieke opinie; en zelfs wanneer wijzelf, door onze nieuwsgierigheid, de bescheidenheid, intimiteit en privacy van anderen niet respecteren.

Herinner ons eraan, Heer, dat elke keer dat we de waardigheid van anderen niet erkennen, onze eigen waardigheid afneemt. En elke keer dat we onmenselijk gedrag jegens een persoon goedkeuren of eraan deelnemen, worden we zelf minder menselijk.

Bij de graflegging:

Jozef van Arimathea en Nicodemus, die in het geheim discipelen van Jezus waren uit angst om ontmaskerd te worden, vinden nu de moed om naar Pilatus te gaan en zijn lichaam op te eisen. Daarmee verrichten ze een daad van menselijk mededogen: ze halen een veroordeelde van het kruis en leggen hem met waardigheid en eerbied te ruste.

Lichamen mogen nooit onopgeëist of onbegraven blijven. Moeders, familieleden en vrienden van de veroordeelde mogen nooit gedwongen worden zich voor de autoriteiten te vernederen om de gehavende stoffelijke resten van hun dierbaren terug te krijgen. Zelfs in de dood behoudt het menselijk lichaam zijn waardigheid en mag het niet worden ontheiligd, verborgen, vernietigd, onthouden of een behoorlijke begrafenis worden ontzegd. Niet alleen het lichaam van een eerbaar persoon, maar ook dat van een veroordeelde crimineel verdient respect.