Smeekbede voor vrede vanuit Taybeh, christelijk dorp in Palestina, aangevallen door kolonisten

Al wekenlang wordt het laatste volledig christelijke dorp in Palestina aangevallen door joodse kolonisten, die mensen uit hun huizen en van hun grond verjagen. Net als elders in de Palestijnse gebieden en in Gaza geldt hier het recht van de sterkste. En dat zijn niet de bewoners, of ze nu christen zijn of moslim. De vicaris van de Custodie van het Heilig Land, pater Ibrahim Faltas, schreef een hartstochtelijk pleidooi voor vrede. Je leest het hieronder.

Verenigde geloofsgemeenschap

‘Op maandag 14 juli kwamen de hoofden van de christelijke kerken van het Heilige Land, samen met ambassadeurs en consuls, hun nabijheid en solidariteit betuigen met de bewoners en geestelijken van Taybeh, die al weken te maken hebben met zware aanvallen van honderden Israëlische kolonisten. Deze kolonisten proberen met geweld hun huizen en land in beslag te nemen.

Taybeh heeft ongeveer 1.500 inwoners, die allemaal tot verschillende christelijke denominaties behoren: Latijn, Grieks-orthodox en Melkitisch. Gisterochtend was iedereen er - religieuze leiders, bewoners en zelfs mensen uit naburige dorpen - dankbaar voor de broederlijke steun van degenen die hun lijden echt begrijpen.

Drama

Als je Taybeh nadert vanuit het noorden van Jeruzalem, biedt het dorp een vertrouwd en gastvrij gezicht: de klokkentorens van de drie kerken steken boven het landschap uit en waken over een vreedzame en verenigde gemeenschap. En uit de stemmen van de mensen - volwassenen, ouderen en kinderen - kon je hun angst, hun pijn en de spanning van de afgelopen weken horen.

Er zijn doden gevallen in het gebied. Velen zijn gewond geraakt. Mensen zijn uit hun huizen verdreven. Gebouwen zijn gesloopt. Velden in brand gestoken. Dit zijn laffe aanvallen op ongewapende burgers - mensen die al honderden jaren trouw blijven aan de religie van hun voorouders in een land dat nog steeds de tradities van Jezus' tijd in ere houdt.

Bloedbad in Gaza

Het Heilige Land lijdt in elk van zijn inwoners, in elk stuk ontheiligd land, in het geweld dat het blijft verwonden. In Gaza gaat het bloedbad door. Mensen sterven terwijl ze in de rij wachten, vernederd alleen omdat ze om eten vragen. Kinderen sterven alleen maar omdat ze in de buurt komen van 'Zuster Water', een bron van leven en troost voor iedereen.

Op de Westelijke Jordaanoever, met name in Bethlehem, wordt het dagelijks leven ondraaglijk. Plaatselijke christenen worden gedwongen hun thuisland te verlaten op zoek naar veiligheid en werk in het buitenland. Ze verlangen ernaar om in hun huizen te blijven, om hun identiteit als gelovig volk te behouden. Maar de voortdurende pesterijen en de aanhoudende aanvallen van kolonisten, die straffeloos worden uitgevoerd, samen met de steeds strengere beperkingen op bewegingsvrijheid, maken dat onmogelijk.

Falen van onze gedeelde menselijkheid

Het recente bloedbad in de Kerk van Damascus en wat er gebeurt in Taybeh en op de Westelijke Jordaanoever betekenen niet dat wat er gebeurt een ‘religieuze oorlog’ is. Ja, het is hartverscheurend om heilige plaatsen geschonden en ontheiligd te zien worden door geweld - maar bovenal moeten we de levens van onschuldige, weerloze mensen verdedigen en beschermen.

De ernst van wat er gebeurt in het Heilige Land is goed gedocumenteerd. De beelden en verslagen zijn zowel schokkend als woedend. We hadden allemaal gehoopt dat de recente internationale bijeenkomsten een einde zouden maken aan de absurditeit van deze situatie - maar daar is niets van terechtgekomen. Internationale organen lijken machteloos om het stijgende aantal doden te stoppen en benadrukken alleen maar het falen van onze gedeelde menselijkheid.

Blijven hopen

De wereldgemeenschap mist de verantwoordelijkheid die nodig is en laat zich te vaak leiden door eigenbelang en hypocrisie. Vredesonderhandelingen schommelen tussen hoop en teleurstelling. Degenen die oproepen tot een staakt-het-vuren moeten dit doen met integriteit en urgentie, echt gericht op het stoppen van het geweld - om meer lijden te voorkomen voor degenen die al veel te veel hebben doorstaan.

Laat er een einde komen aan honger en dorst. Laat het doel los om een heel volk op te sluiten in een klein hoekje van hun eigen land.

Taybeh betekent ‘goed’ in het Arabisch, en uit dit laatste volledig christelijke dorp komt een boodschap die net zo goed is: eenheid en vrede voor alle mensen in het Heilige Land. Christenen, nu een minderheid in het land van Christus, dragen al meer dan 2000 jaar de beloften van de Verlosser uit. Taybeh heeft zich niet teruggeplooid. Het blijft een open, gastvrij en verenigd dorp in de hoop op vreedzame coëxistentie in het land van de Vredevorst.’

Bron: Vatican News