Mijn advent ~ Kleine zuster van Nazaret Ria Vanluchene

Welk onrecht maakt de fulminerende Johannes De Doper in jou wakker?

Wat me al geruime tijd bezig houdt, is de groeiende onverschilligheid die ik opmerk om mij heen. Het 'als ik het maar goed heb, als ik maar veilig ben'-gevoel dat sommigen verhindert de mens te zien die naast hen staat. En net die mens kan in nood zijn of nood hebben aan een blik, een moment van luisteren, een vriendelijk woord, een eind mee op weg gaan of zelfs een helpende hand.

Waartoe zou je de mensen willen oproepen?

Dat in deze duistere tijd van het jaar somberheid en negativiteit niet de bovenhand krijgen.

Het vraagt veel zachte moed om te vertrouwen en te geloven in de andere, levengevende weg.

Welk adventslied ken je of welke muziek komt er bij je op?

Sólo le Pido a Dios van Mercedes Sosa. Dit lied klinkt als een dringende vraag om niet onverschillig te blijven voor situaties van pijn, onrecht, oorlog, vluchten naar een betere wereld. En het is een oorwurm. Toen we het op onze bezinningsdag in november hadden over de kreet van de arme en de zorg voor de schepping, bleef het lied maar naklinken in mijn hoofd.

Lyrics: Ik bid God alleen ... dat de pijn me niet onverschillig zou maken ... dat de onrechtvaardigheid me niet onverschillig zou maken ... dat oorlog me niet onverschillig zou maken.

Wat vind jij het moeilijkste aan wachten op licht in de duisternis?

Hier zie ik het beeld van de kerk van de abdij van Westvleteren voor mij: de donkere kerk met aan het tabernakel het kleine lichtje van de godslamp. Het vraagt de duisternis te aanvaarden, want ze ís er nu eenmaal, maar het licht wordt beter zichtbaar als ik geduld kan opbrengen en geloven dat er licht komt. En dat is vaak voor mij het moeilijkst.

Welke herinnering roept de advent bij je op?

Liters soep hadden we gemaakt in de fraterniteit. De koster, een gepensioneerde schipper, had heel bereidwillig een gasvuurtje geïnstalleerd in de kerk. De soep stond tijdens de eucharistie op het vuur en na de mis deden we voor het eerst mee aan de Welzijnszorgactie Soep op de stoep, maar dan in de kerk.

De soep was te heet om te drinken, maar op dat moment werd met de mensen van de parochie – inwijkelingen uit Oost-Vlaanderen, Afrikaanse en Assyrische christenen – een nieuwe gemeenschap geboren, een plaats waar Jezus zeker midden onder ons kon komen.

Waar of in wie zie jij tekenen van hoop voor deze wereld?

In het ziekenhuis, toen de Turkse poetsvrouw in alle stilte 2 pyjama's kocht voor een patiënt omdat ze gezien had dat ik die in een deken gewikkeld naar een onderzoek moest voeren. Of in de patiënte die naar huis mocht en haar mooiste bloemen liet staan voor haar kamergenote, omdat die geen bezoek kreeg. Maar evengoed in de vrijwilligers van het Dien-centrum, die wekelijks de groeiende groep hulpvragers ontvangen voor een voedselpakket.

Dit zijn maar enkel tekens van kleine goedheid die mij echt ontroeren maar zo hoopvol zijn.

Wat is het recept van hoop?

Echte 'hart'-elijkheid, zintuigelijk leven, met open oren en ogen om de mens te zien, ook degene die naamloos, kwetsbaar en weerloos door het leven gaan. Luisteren en dan horen wat de ander doet leven.

In welke kerstfiguur herken je het meest iets van jezelf?

In een van de wijzen die op tocht gaan en het licht proberen volgen, soms al eens van richting moeten veranderen om uiteindelijk toch bij de Mensenzoon uit te komen.