Christus op de koude steen © Sim D'Hertefelt
Een onverwachte vlaag van humor
Heel af en toe, het is niet m’n gewone doen, overvalt me een gevoel voor humor. Het komt als een vlaagje. Het gaat niet van hoho en haha, maar eerder van O... Misschien noem ik het beter een opgeruimdheid.
Alles valt op de juiste plaats: O, zó zit het dus, welaan dan!
Het gebeurde enkele jaren geleden terwijl ik mediteerde bij een schilderij van Christus op de koude steen. Geen foto van een schilderij, een echt en levensgroot schilderij. Het stond op de grond tegen de muur en ik zat ervoor op een stoel, knie aan knie met Jezus. Elke centimeter van zijn huid was bedekt met schrammen en bloed. Ja, het zijn ongerijmde momenten waarop de opgeruimdheid me overvalt.
Het was eerst wat moeilijk om naar die Jezus te blijven kijken. Het was zelfs niet mijn bedoeling om te mediteren. Ik was toevallig in de ruimte waar het schilderij stond. Maar toen mijn blik keer op keer naar hem getrokken werd, ging ik er toch voor zitten en kwam een stroom van betekenissen op gang.
De wonden mogen er zijn. Ze moeten er zijn.
Ze zijn ongemakkelijk, dat wel, maar ze gaan niet heel diep. Ze tasten het diepste niet aan. Het bloed mag stromen. Zo worden binnen en buiten met elkaar verbonden. Door die wonden, ja, dankzij die wonden, is er verbinding met de diepe bron van de bloedstroom. Dat is het onaantastbare.
Toen was er een ervaring van vervulling en ook die ongerijmde opgeruimdheid.
Het was duidelijk dat het niet alleen over de wonden van Jezus ging, maar ook over die van mij. Al mijn wonden en gebreken mochten er zijn, ze moesten er zijn, want daar doorheen stroomt het, ze verbinden het innerlijke en het uiterlijke van mijn leven. Niets moest hersteld worden. Het is wat het is. O, welaan dan, laat ik lichtjes lachwekkend wezen.
Daarna koelde alles innerlijk af en stolde de werkelijkheid weer naar z’n gewone, doffe gedaante. Als kaarsvet. Ook dat was goed.
Het gewone is een korstje op alle wonden. Het korstje gaat niet heel diep, het dekt maar net met tederheid het stromende toe.
Onlangs had ik een gelijkaardige ervaring toen iemand me een pijnlijke jeugdherinnering vertelde en besloot met het is wat het is. Wat een sukkelaars zijn wij toch, het is niet anders. Er moest even niets aan gedaan worden. Onder alle korstjes stroomt onweerstaanbaar het onaantastbare. Wie dat weet kan lachen.
Vond je dit interessant? Deel dit artikel via Facebook of via e-mail.