Tot meerdere eer van God: Mensen hier zijn altijd zo gehaast

Aflevering 8 Theo Brebels s.j. - Mensen hier zijn altijd zo gehaast

Theo Brebels s.j. is geen pater – en dus geen priester – maar broeder. Hij is 20 jaar terug uit Congo en verzorgt de mooie tuin van de jezuïeten in Heverlee. Hij denkt terug aan het geweer tegen zijn slapen. Theo Brebels s.j. is een nuchter, derhalve ook een ronduit tevreden en gelukkig man. Congo veranderde hem. Kijk naar de mensen hier. Ze zijn altijd zo gehaast. Alsof de wereld zal vergaan zonder hen. Zie ze dabben op die smartphone. Ze praten niet meer met elkaar.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 7: André Cnockaert s.j.: Ik heb 30 jaar tegen Mobutu gevochten

Ze zeggen dat ik een 68’er ben, zegt hij. Dat is wellicht zacht uitgedrukt. Voor André Cnockaert s.j. was Vaticanum II een zegen. Het betekende het afscheid van die mannekes die toen op den toog stonden en het sparen van zilverpapier voor “de arme negerkes”. In 1961 vertrekt hij naar Congo met de bedoeling een zwarte sociëteit, een Afrikaanse compagnie op te richten. Dat is erg goed gelukt. Toen hij in 2010 terugkeerde, stond hij als enige blanke op de foto met tientallen Congolezen, het tegenovergestelde van hoe het ooit was. Hij windt zich nog altijd op over de hypocrisie van overheden ten aanzien van Congo. 'Ze zijn het land aan het kapotmaken, omdat  internationale mogendheden en multinationals nog altijd, met het oog op loutere zelfverrijking, uit zijn op de grondstoffen van het land.'

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 6: Guido Cornelissen s.j.: Ik heb een soort Paasgeloof: alles komt in orde, dat fundamentele vertrouwen gedragen te worden door een heilzaam mysterie

Guido Cornelissen s.j. is wat men noemt een collegepater. Hij wilde politieke en sociale wetenschappen studeren. Daarna ga ik naar Congo, nam hij zich voor, om daar een stem te geven aan de jonge generaties intellectuelen. Hij studeerde klassieke filologie, vertrok niet naar Congo, werd leraar en later de graag geziene directeur aan het college van Turnhout. Guido Cornelissen is kritisch over het nutsdenken in het onderwijs en de daarmee gepaard gaande teloorgang van een goede algemene humane vorming. Hij roept op tot een reveil op basis van humanisme.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 5: André Rosier s.j. - Ik zie de vruchten van mijn werk

André Rosier s.j. had een hoog gedacht van de jezuïeten en dacht daarom dat hij nooit deel van ze zou uitmaken. Daarin vergiste hij zich. Hij werd jezuïet en belandde in Congo. Hij was broussepater, collegepater, bleef op post toen de onlusten uitbraken die tot de onafhankelijkheid van het land leidden, werd geviseerd door het regime. Hij verblijft 45 jaar in Kisantu waar hij zich aansluit bij de Congolese, door een Scheutist gestichte initiatiebeweging ‘Les Enfants de Lumière’ die middels een méthode négro-africaine de Congolese identiteit als uitgangspunt neemt voor een religieus leven. Pater André maakt aldoor notities van zijn ervaringen, bundelt en publiceert ze. Zijn ‘boekjes’ zijn voor plaatselijke geloofsgemeenschappen nog altijd een houvast. Ik zié de vruchten van mijn werk. Dat is een genade. Mijn leven heeft zin gehad.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

Volgende aflevering 30 mei

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 4: Paul De Greef s.j.: De leiding van de Kerk mist de wil tot naleving van alles waar Jezus voor staat

Zijn kamer in het jezuïetenhuis in Heverlee is een museum zonder dat je erin kunt rondwandelen. Paul De Greef s.j. is een wat aparte jezuïet. Hij is een soissante-huitard pur sang, staat bekend als averechts, neemt nooit een blad voor de mond, heeft een hart van goud. Terwijl de jezuïeten zich in het onderwijs profileren op misschien als elitair te benoemen colleges, kiest pater Paul voor het beroepsonderwijs. Hij geraakt zeer vertrouwd met de Koerdische en Marokkaanse gemeenschap waar hij zich toe aangetrokken voelt omwille van hun achterstelling. Het laat hem bijzonder kritisch achter ten aanzien van de Islam die hij ten gronde fundamentalistisch vindt. Maar ook de leiding van de katholieke kerk vindt bij hem weinig genade: conservatief, onkritisch, een pastoorskerk die niet de taal van de mensen spreekt, te weinig bezig met sociale gerechtigheid, te weinig in het voetspoor van Jezus.

>▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 3: Johan Allary s.j. - Ik heb geen ander leven gehad. Ik had ginds willen sterven.

Johan Allary wou missionaris in Indië zijn, leerde het Indisch volkslied zingen, deelde van hieruit in de vreugde over de onafhankelijkheid van Indië. Die onafhankelijkheid evenwel zou er snel toe leiden dat missionarissen in het land niet langer welkom waren. Pater Johan kon niet vertrekken. Hij ruide Indië uiteindelijk in voor Congo. Hij gaf er les aan toekomstige geneesheren. Als jongeman doet hij ce qui ne se fait pas: hij gaat te vriendschappelijke om met de plaatselijke bevolking. Pater Johan werd een groot bewonderaar van Kardinaal Joseph Malula, pleitbezorger van de in 1988 door het Vaticaan erkende Zaïrese ritus. Malula vroeg pater Johan om medewerker te zijn van een plaatselijke leek, een manier om het tekort aan Congolese priesters op te vangen zonder de Congolese identiteit op te geven. Johan Allary s.j. aanvaardde. Ik heb geen ander leven gehad dan mijn leven als missionaris. Ik had ginds willen sterven.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast

▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 2: Mark Rotsaert s.j. - Wee mij als ik niet verkondig

Ignatiuskenner Mark Rotsaert s.j. is overste van het jezuïetenhuis in Heverlee. Hij werd geen missionaris. Pater Mark genoot erg van zijn rol als novicemeester. Twee keer was hij provinciaal overste en hij doceerde in Rome Ignatiaanse spiritualiteit. Hij was de eerste in Vlaanderen die begon met persoonlijk begeleide retraites. Als we zelf geloven dat Jezus ons iets bij te brengen heeft, zegt pater Mark, dan moeten we dat blijven verkondigen. Wee mij als ik niet verkondig, zegt Paulus. Dat hoort bij het DNA van een christen. Wat ge aan de minsten van de Mijnen hebt gedaan, hebt ge voor Mij gedaan. Dat valt letterlijk te nemen.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Aflevering 1: Fons Swinnen s.j. - Afrika heeft mijn roeping gered

Fons Swinnen s.j. is een meeslepend verteller met een uiterst gedetailleerd geheugen. Hij was 25 jaar lang missionaris in Congo.

Hij vertrok zoals velen destijds met een inschatting van blanke superioriteit. Die maakte snel plaats voor een juiste waardering in een context van volstrekte medemenselijkheid.

Hij ging op zoek naar manieren om zijn religiositeit te laten sporen met het aanvoelen en de gebruiken van de Congolezen. Hij ontdekte de dans. Pater Swinnen zag veel goede confraters uittreden. En voor zichzelf zegt hij: Afrika heeft mijn roeping gered.

▷Naar de audiodocumentaire op Apple Podcast
▷Naar de audiodocumentaire op Spotify

(Lees verder onder de foto)

Over 'Tot meerdere eer van God: jezuïeten op rust'

Naar aanleiding van het Ignatiusjaar maakt Leo August De Bock een reeks audiodocumentaires onder de titel 'Tot meerdere eer van God: Jezuïeten in de Lage Landen'. In 2 inleidende afleveringen vertelt pater Mark Rotsaert over het leven van Ignatius en zijn betekenis voor onze tijd.

Voor een tweede reeks van 8 afleveringen verbleef Leo August De Bock in het jezuïetenhuis in Heverlee waar Vlaamse jezuïeten op rust wonen. Hun gemiddelde leeftijd is 87 jaar. De meesten van hen waren missionaris. Ze traden in in een heel andere tijd en werden uitgestuurd naar den vreemde. Ze omarmden het Tweede Vaticaans Concilie en ontwikkelden in het verlengde daarvan een sterk emanciperende kijk op missionering en een non-conformistische visie op kerk en samenleving. In veel terugblikken die in de media aan bod komen, ontbreekt een juiste inschatting van hun inspiratie en engagement en het gebeurt dat ze – zeer onheus - met het kolonialisme in één bak gekieperd worden. Deze reeks wil hen recht doen. Ze geeft hen een stem.

Regionaal overste van de Jezuïeten Dr. Marc Desmet: 'Wat een verscheidenheid! En allemaal zijn ze échte jezuïeten! Het mooie is dat iedereen heel persoonlijk spreekt: vrijmoedig, kritisch, vanuit het leven. Dat is de kracht van de reeks, dat ze levende getuigenissen brengt van mensen, hen zichzelf laat zijn, hen in hun (grote) waarde laat. De maker observeert zonder te oordelen. Onze medebroeders hebben met hun leven, met hun toewijding, hun ook letterlijk grenzeloze inzet, altijd in grote bescheidenheid en met veel respect voor hun medemens, een steen verlegd. Voor christenen en andersgelovigen. Gratuïet. Kerkbetrokken maar ook kerkkritisch, nooit klerikaal. Ze zijn bejaard, blikken terug, spreken over een voorbije tijd, en toch voel ik actualiteitswaarde en veel hoop en vertrouwen. Wat ze hebben verwezenlijkt, leeft voort in nieuwe of nieuwsoortige roepingen, hier en ver van hier. Met veel dank voor dit geschenk tijdens het jubileumjaar voor Ignatius.'