Bruno Spriet: ‘Sterk signaal van bisschoppen om leek te kiezen’

Hoe komt zo’n benoeming tot stand?

Bruno Spriet • Vanuit mijn werk bij Porticus (filantropische organisatie van de katholieke ondernemersfamilie Brenninkmeijer. Bruno Spriet beheerde er een fonds ter bevordering van de synodaliteit in de Kerk) had ik de afgelopen jaren veel contact met Herman Cosijns, huidig secretaris-generaal van de Bisschoppenconferentie van België (BC).

Hij belde me met de vraag of ik me kandidaat wilde stellen om hem op te volgen. Ik was heel verrast dat de bisschoppen overwogen om een leek te kiezen, maar ik besloot zoals gevraagd mijn cv door te sturen.

Er volgden heel wat gesprekken om zicht te krijgen op de functie en wederzijdse verwachtingen. Uiteindelijk hebben de bisschoppen mijn kandidatuur weerhouden. Ik voel me vereerd, maar ook heel klein.

Wat was je eerste reactie bij je benoeming?

Het voelt spannend, als bij een nieuwe start. De reacties na de bekendmaking gisteren zijn ook echt overweldigend. Dat ik de eerste leek mag zijn in zo’n belangrijke functie, vind ik een hele eer maar vooral ook een sterk signaal van de Belgische bisschoppen dat ze echt werk willen maken van een synodale Kerk, waarin ook leken echt kunnen participeren.

Ze volgen daarmee het voorbeeld van Rome, waar ook almaar meer leken en zeker ook vrouwen deel uitmaken van de curie, tot in de hoogste regionen.

Wat houdt de functie precies in?

Dat zal ik nog grotendeels moeten ontdekken, maar grosso modo zie ik drie taken:

• thema’s voorbereiden en opvolgen die de grenzen van een bisdom overschrijden en die daarom aangestuurd worden van het Interdiocesaan Centrum: liturgie, catechese, communicatie en dergelijke
• de relatie met de overheid. De BC is voor de katholieke Kerk het representatieve orgaan voor de contacten met de overheid.
• de relatie met Rome: het opvolgen van officiële vragen en dergelijke

Hoe kan jouw expertise rond synodaliteit van pas komen in je nieuwe functie?

De afgelopen jaren ben ik inderdaad intensief bezig geweest met de bevordering van synodaliteit  in de Kerk. Voor mij is synodaliteit een nieuwe manier van kerk-zijn. De breuk die tussen de hiërarchie en de geloofsgemeenschap is ontstaan door klerikalisme en machtsmisbruik moet geheeld worden om weer een hechte gemeenschap te worden. De Kerk in West-Europa staat op een kruispunt. Ze moet zich herpositioneren. De bisschoppen trekken daarvoor de kaart van participatie en samenwerking met het hele Volk van God.

Vanuit mijn baan bij Porticus heb ik met veel experts over synodaliteit gesproken en veel mooie voorbeelden in de wereld bezocht. Zo kunnen we echt iets leren van de Kerk in Latijns-Amerika. Al sinds het Tweede Vaticaans Concilie is de Latijns-Amerikaanse Kerk sterk synodaal bezig, maar met de Amazonesynode zijn nieuwe stappen vooruit gedaan. Toen al hield de Kerk van de Amazoneregio een brede bevraging. Vorig jaar hebben ze die ervaring voortgezet op continentaal niveau. Ze hielden een conferentie met 1.000 deelnemers, van wie 40% leken.

Hoe zie je de work-life balans als jonge vader?

We verwachten een derde kindje in februari, dus zoals bij iedereen zal het zoeken worden naar de juiste balans. Ik zal weliswaar minder reizen, maar wel nog veel meer vergaderen. Hoe dan ook wil ik de gewone, dagelijkse dingen met de kinderen kunnen blijven doen. Ze afzetten aan school, bijvoorbeeld. Dat blijft voor mij belangrijk.