Uit de kunst (41): glasramen op het spoor

Wie de laatste weken van of naar het station Luik-Guillemins gereisd is, heeft niet naast het kunstwerk kunnen kijken van de Franse Daniel Buren. Als een soort gigantisch glasraam kleuren rode, gele, blauwe en groene vlakken het station anders in op verschillende tijdstippen doorheen de dag.

De witte golf van Calatrava 

Sinds 2009 blinkt het station van Luik-Guillemins in zijn witte eenvoud. Het vloeiende ontwerp, als een grote witte golf die de stad binnenrolt, is van de bekende architect Calatrava. Je kent hem ook van de futuristische wijk Ciudad de las Artes y las Ciencias in Valencia en van heel wat gelijkaardige gebouwen van Spanje tot Canada. Een wit lijnenspel en groteske (lees: dure) structuren zijn zijn handelsmerk. 

De Franse Daniel Buren voegt met zijn installatie nu een nieuwe dimensie toe aan Calatrava's ontwerp en kreeg daarvoor carte blanche van de Spaanse architect.  

Het gigantische glasraam van Buren 

Daniel Buren is niet bang van een streepje meer of minder. Als strepen-kunstenaar hult hij menig gebouw, gevel of voertuig in grote, contrasterende strepen. Misschien herinner je je nog de Beaufort-editie (het kunstenfestival aan zee) waarbij hij honderd vlagenmasten met gestreepte windhanen op het strand van Nieuwpoort zette. 

In het station in Luik bracht Daniel Buren gekleurde filters aan op onder meer de dakconstructie, waardoor het licht strepen en vlakken werpt op de sporen en perrons: Comme tombées du ciel, les couleurs in situ et en mouvement. Of beter: hij liet dat doen, want er waren gespecialiseerde klimploegen nodig om de folie aan te brengen op de dakramen. 

De treinreizigers lijken sinds oktober 2022 in een gigantisch kerkgebouw te staan in plaats van een station, dat er naargelang het uur van de dag telkens weer anders uitziet.

Buren wil met zijn kleurprojectie de aandacht trekken van de reizigers die vaak verdiept lopen in hun telefoon of zich haasten naar een trein. Van de kleuren op de grond wil hij hen doen opkijken naar de hemel, waar zijn gekleurde dambordpatroon prijkt. Daarin zijn ook blokken leeg gelaten, waardoor de lucht nog gewoon kan doorschijnen en in dialoog gaat met de kleurvlakken. Een 'streepje' poëzie dus op je alledaagse treinreis. Zelf zegt Buren daarover:

'Een essentieel aspect om in gedachten te houden is dat er wekelijks honderdduizend mensen dit station passeren en die daar niet zijn om iets bijzonders te zien. We moeten ze iets onverwachts laten ontdekken.' 

Een jaar lang zal Burens werk dat van Calatrava lenen als de achtergrond waartegen het mag bestaan. Doorheen de seizoenen zal de installatie voortdurend in beweging zijn en het gebouw radicaal transformeren waardoor de reizigers met een nieuwe blik zullen kijken naar de architectuur die ze ondertussen al kennen. 

De meningen over het  werk zijn - zoals dat hoort bij kunst - verdeeld, maar Guillemins duikt wel op in heel wat hashtags en social media-accounts, bijvoorbeeld op Instagram. 

Zelf oordelen? 
Burens versie van het station Luik-Guillemins is nog te bezichtigen tot oktober 2023.

lees alle 'Uit de kunst'-artikels