Woordkracht - Opgerold

Ik blijf eraan denken, aan de zweetdoek die op een aparte plek ligt opgerold. Er lijkt zoveel zorg aan te zijn besteed. Aan de doek die Jezus' gezicht heeft bedekt. De verrezen Jezus besteedde er zelf veel aandacht aan, zo suggereert de tekst. Alsof Hij daarmee niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een plaats wist te geven aan al het lijden in zijn leven. 

De zweetdoek van het lijden is op de een of andere manier aanwezig in het leven van elk van ons. Al die keren dat de angst, pijn of verontwaardiging op ons gezicht te lezen staan, zouden een afdruk op die doek kunnen nalaten. In sommige situaties is het bijna onmogelijk om die zweetdoek los te koppelen van ons gelaat. De zweetdoek werd eerder een stukje van ons. 

Petrus zag dat de zweetdoek die zijn hoofd had bedekt niet bij de zwachtels lag, maar ergens afzonderlijk opgerold op een andere plaats. Johannes 20,7 – Paaszondag

En toch staat er in dit verrijzenisverhaal te lezen dat Jezus zijn zweetdoek afdoet. Hij laat de doek echter niet roekeloos vallen. Zijn nieuwe Leven kijkt niet neer op alle aardsheid. Integendeel, Hij koestert de doek en rolt hem zorgvuldig op. Maar Hij blijft de doek niet langer met zich meedragen.

Ik vraag mij af of ik er soms ook al aan toekom om stukjes zweetdoek op te rollen. Het eerste wat in me opkomt, zijn de bijzondere aandenkens en overlijdensbrieven van mensen van wie ik nooit had gedacht dat ik ze ooit zou kunnen missen. En toch liggen ze daar nu, zorgvuldig opgevouwen in een doosje of op een kostbare plek gelegd. In de hoop dat er Iemand is die alles wat ze waren en nog altijd zijn dicht bij Hem houdt en nieuw bestaan schenkt. En wellicht is het net daardoor ook voor mij mogelijk om het leven te blijven omarmen.