Woordkracht - Een veilige cocon [blog]

“In die dagen kwam de profeet Elia bij de Horeb, de berg van God. Daar ging hij een grot binnen en overnachtte er. Maar de Heer zei tot hem: ‘Ga naar buiten en treed aan voor de Heer op de berg.‘”

(1 Koningen 17,11 – Negentiende zondag door het jaar)

Toen we vorige week aan zee waren, kwamen we op het strand een aantal hangmatten tegen. Mara-Lea vroeg of we er ook eens in gingen liggen. Eentje was zo diep dat het echt wel een cocon leek. Ik moest moeite doen om er boven uit te kunnen kijken. Het voelde heel geborgen en beschermde tegen de sterke zeebries.

De profeet Elia bevindt zich volgens het verhaal van deze zondag ook in een geborgen ruimte. Niet in een hangmat, maar in een grot. Toch roept God hem naar buiten. En daar is het allesbehalve geborgen. Er is sprake van een hevige storm, een aardbeving en vuur. God zelf komt pas in de buurt van Elia wanneer dat alles voorbij geraasd is en laat zich kennen in het suizen van een zachte bries.

Soms zou ik in mijn veilige cocon willen blijven. Weg van alle beroering.

Maar het verhaal leert me dat ik God daar niet zal ontmoeten.

Daar waar alle tumult is, valt ook Hij te verwachten. Al zal het vaak vertrouwen en geduld vragen vooraleer ik Hem voorbij voel komen en besef dat Hij er is. De zachte bries komt onverwacht. Misschien zelfs net dan wanneer je alleen nog maar meer onheil zou verwachten.