‘Ook ouderen zijn het ‘nu’ van de Kerk’ [standpunt]

In Kerk & Leven blikken Vlaamse jongeren terug op hun deelname aan de Wereldjongerendagen in Lissabon. Het is hartverwarmend om te lezen hoe ze hun geloof ontdekken en verkennen anno 2023, in een tijdperk met veel mogelijkheden maar niet minder uitdagingen.

Een week voor de start van de slotbijeenkomst vierden we de Werelddag van Grootouders en Senioren. Opvallend genoeg was het thema daarvan hetzelfde als die van de Wereldjongerendagen: de reis ‘met spoed’ van Maria naar Elisabeth, een passage uit het Lucasevangelie die ons doet stilstaan bij het ouderschap en de band tussen jong en oud. We leren uit het fragment dat God elke generatie opnieuw barmhartig is, en dat de ene generatie niet zonder de andere kan. Dat is een belangrijke gedachte in een samenleving die almaar meer senioren telt, maar die hen soms te makkelijk wegzet als niet meer mee, als conservatief, traag, uitgerangeerd. 

Jongeren worden niet graag betutteld, en terecht.

Ze mogen en moeten hun eigen geloofsweg bepalen, zonder vermanende vingers en goede raad met als ondertoon dat het vroeger allemaal anders ging – 
anders is daarbij vaak een synoniem van beter. 

Het omgekeerde is evenzeer waar. Ook ouderen verdienen geen betutteling.

Zij hebben al een weg afgelegd, geplaveid met mooie en wellicht ook minder mooie herinneringen. Ook daar moet niet meewarig over worden gedaan, met diezelfde ondertoon dat het vroeger allemaal anders ging – anders is dan een verbloeming van achterhaald, ouderwets. 

Mensen zijn niet óf jong, óf oud. De jeugd is de toekomst, maar ook het nu. Op dezelfde manier zijn ouderen niet alleen het verleden, maar evenzeer het nu. Om samen Kerk te zijn, om een levende gemeenschap te vormen, hebben we elkaar nodig. Ook dat is synodaliteit.

• Reageren? Mail naar Koen Vlaeminck