‘Coco en de kat’ - Lieve Wouters [column]

Een gezin is een laboratorium. Dat heb ik afgelopen week nog eens mogen ervaren. De aanleiding? Een allerschattigst opgezette powerpointpresentatie van onze jongste zoon, die een kat wil. Hij had er zijn feestkledij voor aangetrokken, mama en papa laten plaatsnemen in de fauteuil, dan zijn voorstelling gehouden en op zijn communiezieltje beloofd alle verzorging op zich te nemen.

En wat doen ouders dan? Juist.

De oudste zoon had ons nog zo gewaarschuwd: hij gaat jullie om zijn vinger winden en jullie gaan toegeven. Hij kreeg gelijk, maar was daar niet blij mee.

Het grootste probleem was Coco, zijn dwergkonijn. Dat was er eerst. En dieren, moet je weten, zijn nogal gehecht aan hun territorium. Ze bakenen het af met hun geur en verdragen geen indringers. Coco zou onrustig worden of, nog erger, bang – in het geval hij het onderspit zou delven. Coco en zijn baasje, het is echt bijzonder hoe die twee elkaar begrijpen.

Ach, territoriumdrang. Het gaat er al over in de oerverhalen van de Bijbel. Hoe de doortrapte Jacob het eerstgeboorterecht van Esau ontfutselt door met zijn wimpers naar zijn moeder te knipperen en dan zijn blinde vader om de tuin te leiden.

Hij komt er toch maar mooi mee weg!

Thuis waren we met vijf. Van groot naar klein spelden we elkaar de les. Zelfs als volwassene raak je moeilijk van die oude gezinspatronen bevrijd. Bij Jacob en Esau lukte het, ten langen leste.

’Denk je nu echt dat de Bijbel de oplossing is voor het probleem van Coco en de kat?’, klinkt het droogjes. Ik lach en vraag of hij de zorg voor Coco wil opnemen, als het zover is, om het beestje behoedzaam vertrouwd te maken met de geur van de nieuwe huisgenoot. Wie weet, lukt het ons om vreedzaam samen te leven?

• Lieve Wouters is journaliste voor Kerknet en Kerk & Leven. Ze is lid van ‘De 12’, het panel van Kerk & Leven.