Wat moet je doen als je verzuipt? - zuster Katharina [column]

Onze kluis – vandaag zou je spreken van een tiny house – aan het uiteinde van ons domein waar zusters een stille dag of retraite doorbrengen, stond onlangs weer onder water. Het was in december al zo dat ik er met laarzen en regenjas naartoe ging om de schade te bekijken. Ik kantelde de zitbank omhoog, stak de tafelpoten in droge emmers en plaatste alles van de grond hogerop. Gelukkig was het na enkele dagen helemaal opgedroogd, maar nu stond alles opnieuw onder water. Ik vreesde voor het houten keukenkastje, de vloer, de muren, het gietijzeren houtkacheltje.... 

Hoeveel water kan zo’n kluis verdragen?

En ik denk aan enkele kerkmensen die ik ken en die erg geleden hebben en lijden onder het huidige kerkvijandige klimaat. Hoeveel bagger kunnen zij verdragen? Hoeveel rommel kan men blijven in iemands gezicht gooien zonder dat je bezwijkt? Het is al zover, de een zit thuis met een hernia, de ander is oververmoeid…

Wat moet je doen als je verzuipt onder de kritiek, de laster, de zorgen, het werk? 

Wat onze kluis betreft, kan er niet veel gebeuren. Je kunt het water niet wegpompen, want heel het weiland eromheen staat ook onder water. Je moet gewoon wachten tot het stopt met regenen, warmer wordt en alles opdroogt. Wachten, geduld uitoefenen, stil zijn. Moeten we dit in onze Kerk ook doen? Wachten, ‘SVD’ (stilletjes verder doen) met de goede dingen waar we mee bezig zijn en vooral blijven geloven, blijven weten dat God met ons is, dat dergelijke ‘vervolgingen’ van alle tijden zijn, dat het er nu op aankomt trouw te blijven, in Jezus’ voetspoor te stappen en te weten dat All shall be well (Julian of Norwich)… op Zijn tijd. Dus niet verzuipen, maar baden in gebed.

Zuster Katharina is abdis van Onze-Lieve-Vrouw van Nazareth, de trappistinnengemeenschap van Brecht.