Luisteren met het hart

Sarah Demot doorbreekt eenzaamheid van patiënten geriatrie

„Noteer maar dat we Sarah niet kunnen missen. Ze doet hier nobel werk, ontzettend gedreven en met engelengeduld. Niets is haar teveel. Onze patiënten vinden bij haar altijd een luisterend oor en ze heeft een warme persoonlijkheid.” De superlatieven klinken eerlijk en oprecht bij het logistieke en verplegende personeel in de dienst geriatrie in het AZ Diest.
Sarah Demot, net veertig geworden en elke zaterdag vier uur lang een gepassioneerde vrijwilliger in de campus Statiestraat, krijgt zowaar rode wangen bij het aanhoren van de complimentjes van de collega’s. „Ze zien me graag komen en ik word hier op handen gedragen. Ik doe dit vrijwilligerswerk met hart en ziel. Je maakt anderen blij, en toegegeven, ik woon op wandelafstand hier vandaan. Ook dat is meegenomen”, lacht Demot.
De afdeling geriatrie gonst van de bedrijvigheid. Verpleegkundigen lopen kamer in, kamer uit. Tijd voor een praatje met de patiënten lukt niet altijd. „En daar begint mijn taak”, zegt Sarah Demot. „Ik groet de patiënten en neem even de tijd om te praten. Nu ja, ik luister voornamelijk. Ouderen hebben er vaak nood aan hun verhaal te vertellen. Soms volstaat aanwezig zijn, hoor. Je doorbreekt hun eenzaamheid. Want dat is de realiteit: bejaarden zijn vaak eenzaam. De familie komt weleens opdagen, maar die tijd is beperkt.”
Als vrijwilligster neemt Sarah Demot vele kleine taken over van het personeel. Geen verzorgende taken, veeleer ondersteunende werkjes die het comfort van de patiënten verbeteren: kussens opschudden, een glas water geven, patiënten helpen bij het wassen enzovoorts. Bij de koffieronde informeert ze tegelijkertijd wie de communie wenst te ontvangen. „Soms kriebelt het en zou ik meer willen doen. Ik ben dan ook zorgkundige van opleiding. Toch houd ik me strikt aan mijn opdracht. Het is goed zo, ook op deze manier kan ik mijn steentje bijdragen. Ik ben er blij mee. Ik kom ’s ochtends enthousiast aan en keer telkens voldaan huiswaarts.”
Sarah Demot is sinds vorig jaar gehuwd en recentelijk verhuisde ze naar de Demerstad. Voordien trok ze tien jaar lang mee als vrijwilligster op CM-vakantie naar Home Fabiola in het Limburgse Maasmechelen, een vakantiecentrum met bijzondere aandacht voor personen met een beperking. Dat vrijwilligerswerk bleek echter niet langer te combineren met haar baan bij maatwerkbedrijf Blankedale in Tienen.
Liefde voor ouderen dreef Sarah Demot naar het AZ in Diest, „maar misschien zat mijn geloof daar ook voor iets tussen”, zegt ze. „Ik wil er zijn voor de ouderen en de minderbedeelden in de samenleving. Toen ik een tijdje in Antwerpen woonde, zag ik gezinnen staan voor de gesloten poort van de Voedselbank. Dat liet een diepe indruk na. Ik zie ook vele ouderen vereenzamen. Ze krijgen amper bezoek. Mijn grootmoeder is 98 en ik bezoek haar minstens één keer per week. Ze kijkt telkens uit naar mijn komst. In het ziekenhuis zie ik zo veel eenzame mensen. Kun je je dit voorstellen? Je echt alleen voelen? Niemand die naar je omkijkt. Dat raakt me tot in de diepste vezel. Daarom doe ik dit dus met hart en ziel. Ik maak tijd voor hen. De glimlach die volgt, betekent zo veel meer voor mij.”
En dan valt Sarah Demot even stil. Ze kijkt voor zich uit en is ontroerd. Gevoelsmatig is de afdeling geriatrie zwaar. „Er is niet altijd een oplossing, maar door even naar de patiënten te luisteren, geef je zo veel liefde. Mensen graag zien, moet van binnenuit komen. Het zijn de mooiste, maar ook de moeilijkste momenten in het ziekenhuis.”