Klei krijgt nieuw leven

Al meer dan twintig jaar helpt kunstenares Rita Polet uit Oostende vormelingen bij het maken van een kruisje

Opgegroeid in een artistieke familie vroeg Rita Polet uit de Sint-Antoniusparochie in de Vuurtorenwijk in Oostende als kind een kleine pottenbakkersschijf aan Sinterklaas. De goedheilig man had er wellicht geen in voorraad, maar desondanks bleef Polets jeugddroom om pottenbakster te worden ongehavend.
„Na mijn huwelijk volgde ik in de jaren 1980 les keramiek en pottenbakken aan de stedelijke kunstacademie in Oostende”, vertelt Rita Polet. „Omdat ik er mijn draai niet vond, baande ik, met vallen en opstaan, op eigen houtje een weg en begon ik potten te bakken en vervolgens beelden te boetseren.”
Om zich te vervolmaken, besloot Polet in 1994 opnieuw een opleiding te volgen en in de leer te gaan bij keramiekkunstenaars, waarna ze besloot haar werk te delen met het brede publiek. Dat resulteerde in een jaarlijkse tentoonstelling in eigen land en verspreiding van haar werk in Duitsland, in Noorwegen tot zelfs in Peru.
„Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de slag ben met klei” vertelt de kunstenares. „Gelukkig staat mijn echtgenoot Jan achter me, want met klei werken is geen nette bezigheid. Mijn passie neemt het grootste deel van onze garage in en ook in het tuinhuis en de veranda staat er nogal wat materieel. Zelfs in huis kom je de klei tegen. Dat kan ook niet anders. Wanneer de voordeurbel gaat of de telefoon rinkelt, sta ik vaak met de handen vol klei, maar dat vindt Jan niet erg. Hij is trouwens altijd de eerste die me stimuleert een nieuwe oven te kopen, zodat ik comfortabeler en creatiever kan werken.”
Ook in de parochie kan Rita Polet terecht met haar passie voor klei. Al meer dan twintig [node:field_streamers:0] jaar begeleidt ze kandidaat-vormelingen bij het maken van een kruisje om tijdens de vormselviering te dragen.
„In februari gaat elke vormselgroep bij Rita langs”, legt priester Dirk Spanhove uit. „Het is al jaren een van de vaste activiteiten tijdens de voorbereidende maanden. Iedere vormeling maakt twee kruisjes, eentje om te dragen tijdens de viering en eentje om eventueel aan hun meter of peter te geven. We zijn blij dat Rita dat al vele jaren wil doen. Voor de vormelingen is het een mooie herinnering voor later. Achteraan op hun kruisjes dienen ze hun initialen te noteren. Zo weet Rita welk kruisje van wie is. Want na afloop heeft ze er nog wat werk aan.”
„Nadat de kruisjes voldoende droog zijn, bak ik ze twee keer in de oven, telkens op een andere temperatuur”, legt Polet uit. „Ik voorzie ook alle kruisjes van een laag glazuur. Zo krijgen ze een mooie kleur. Het resultaat is vaak verrassend. Omdat er soms eentje breekt, worden de kruisjes al in februari gemaakt. Zo heb ik voldoende tijd om alles af te werken en, indien nodig, nog een nieuw kruisje te maken. Ik heb tijd tot een week vóór het vormsel. Tijdens een bijzondere viering ontvangen de vormelingen het afgewerkte kruisje.”
Wegens gezondheidsredenen stelt de kunstenares dit jaar niet tentoon. „Al hoop ik dat in 2019 opnieuw te kunnen doen”, zegt ze. „Ik heb al enkele ideeën. De natuur is een grote bron van inspiratie. Ik houd ervan levende en herkenbare zaken te boetseren, zoals dieren of mensen. Ik wil ook dat mijn werken iets positiefs uitstralen. Wat is er mooier dan een bol klei tot leven te kunnen brengen? De scheppende kracht ervan is eindeloos.”