Flandrien Briek Schotte stelde eens in een interview: ‘Koersen, dat is stampen en afzien tot ge niet meer weet van welke parochie ge zijt.’
In verschillende dialecten klonk datzelfde gezegde vroeger als iemand te diep in het glas gekeken had: zo dronken dat ook hij niet meer wist ‘van welke parochie’ hij was. Maar het gezegde verloor gaandeweg betekenis. Vandaag kunnen veel mensen zelfs fris en nuchter niet langer antwoorden op de vraag van welke parochie ze zijn.
In gesprekken met gelovigen komt het dikwijls ter sprake, in verschillende varianten: ‘Vroeger zat onze kerk vol, maar nu zien we bijna niemand meer’ of ‘ik merk het ook bij mijn kinderen en kleinkinderen, ze zijn niet bezig met geloof’. Soms zoekt men verklaringen: volgens sommigen had de Kerk zich meer en sneller moeten aanpassen aan de tijdgeest, anderen verdedigen net met evenveel overtuiging het tegendeel.
Vandaag kunnen veel mensen zelfs fris en nuchter niet langer antwoorden op de vraag van welke parochie ze zijn.
Ik las recent daarover een ander standpunt. Emmanuel Van Lierde, voormalig hoofdredacteur van Tertio, schrijft: ‘De toekomst van het geloof hangt af van God.’ Het zijn religieuze ervaringen die mensen het geloof laten (her-)ontdekken, stelt hij, veel meer dan het instituut of missionaire projecten. Hij verwoordt daarmee een stillere stem die ook klinkt: het geloof is belangrijk voor mij, ook als velen niet meer weten van welke parochie ze zijn.
We vroegen ons af in wie of waarin mensen eigenlijk geloven. Daarom lanceren we het Grote Geloofsonderzoek in Vlaanderen. Nieuwsgierig? Neem dan zeker een kijkje.
