Een schijnbaar onschuldige vraag, maar toch is het niet zo evident om te antwoorden. ‘Alsof mijn afkomst mij volledig zou definiëren.’
‘Waar kom je vandaan?’ Een schijnbaar onschuldige vraag. Toch is het voor mij niet zo evident om te antwoorden. Waar kom ik vandaan? Wel, gewoon uit Antwerpen, daar woon ik en heb ik altijd geleefd. Ik ben daar naar school geweest en nu studeer ik in de stad. Toch krijg ik dan opnieuw die vraag. ‘Nee, waar kom je écht vandaan?’ Waarop ik dan even moet denken om dan Ghana te zeggen. Precies alsof dat het juiste antwoord is. Oké, ik heb daar familie, maar ik spreek de taal niet en heb er ook nooit gewoond. Ik ga daar zelfs niet vaak op vakantie.
Dus nee, ik kom niet uit Ghana, ook al lijkt dat misschien te kloppen met mijn uiterlijk. Mijn ouders, niet ik, zijn daar opgegroeid, spreken de taal en hebben ervoor gekozen om naar België te komen. Dit alles om aan te geven dat die schijnbaar onschuldige vraag toch net iets minder onschuldig kan zijn.
De context waarin die vraag wordt gesteld, is belangrijk. Soms is het gewoon een gespreksstarter, of willen ze na een stil moment over iets anders beginnen. Natuurlijk is dat dan oké. Maar soms wordt er net iets té lang naar mij gekeken, en vraagt men waar ik vandaan kom. In plaats van te vragen hoe ik heet. In plaats van te vragen wat ik graag doe in het leven. Alsof mijn afkomst mij volledig zou definiëren.
Ik ben veel meer dan mijn afkomst, ik ben gelovig, leergierig en enthousiast. Ik heb een drukke agenda met zoveel verschillende activiteiten die ik graag doe. Iedereen is veel meer dan een afkomst. Maken die wortels een deel van je uit? Natuurlijk, maar je wordt niet herleid tot die wortels. Je bent meer dan dat en daar mag je trots op zijn.
