Koken voor 67 deelnemers aan de WJD: "Je moet maar roepen, hé"

Van 23 tot en met 31 juli trok ik met mijn vrouw Inge en onze twee jongste zonen naar een slotklooster van Benedictinessen, de abdij Sainte Marie de Maumont in Juignac bij Bordeaux, om er te koken voor de 67 deelnemers en begeleiders van een voorprogramma van de Wereldjongerendagen (WJD) in Lissabon. 

Hoe we kookouders werden

Tijdens de pinksterwake voor de jongeren van het decanaat Tielt eind mei zorgden Inge en ikzelf voor 'de catering': macaroni met ham. Nathalie Verstraete, bisschoppelijk gedelegeerde voor jongeren-, gezins- en roepingenpastoraal en lid van ons team, was ook aanwezig.

Eerder als grap bedoeld zei ze dat we dat ook wel eens konden doen tijdens een van de kampen van IJD. In het enthousiasme van het moment repliceerde ik: "Je moet maar roepen." Nog geen veertien dagen later rinkelde de telefoon. Het koppel dat zou meegaan om te koken naar het WJD-voorprogramma kon niet mee...

Er is natuurlijk een verschil tussen eenmalig koken voor vijftig kinderen en acht dagen lang eten voorzien voor 67 jongvolwassenen (= goede eters) op een kampplaats zonder keuken, achthonderd kilometer van huis...

Maar het paste in ons beider verlof en 'het zou tof worden' beloofde Nathalie.

lees verder onder de afbeeldingen

Het werd inderdaad een onvergetelijke en bijzondere reiservaring. Niet zozeer omwille van het eten, maar vooral omwille van het opzet, de ontvangst ter plaatse en de groep jonge deelnemers en begeleiders.

Al liep niet alles van bij het begin van een 'leien' dakje. Zo ontdekten we op maandagmorgen dat Franse en Belgische gasaansluitingen niet dezelfde zijn. De winkelier vatte het kort samen: "Ah, le système belge, c'est interdit en France." ("Het Belgische systeem, dat is verboden in Frankrijk", nvdr.) Daar stonden we dan. Gelukkig had onze gastenzuster nog wat relaties buiten het klooster en kon ze de kooktoestellen van een zekere Père Maxim opvorderen. Zo konden we die eerste avond de deelnemers na hun lange busreis toch een warme maaltijd aanbieden.

's Avonds bij aankomst van de groep, stapten ook twee bisschoppen uit de bus, één Lode uit Brugge en één Lode uit Gent. Die uit Brugge heeft ook een technische kant en hielp onmiddellijk zoeken naar een oplossing voor het gasprobleem.

We leerden trouwens wel meer bij over 'onze' bisschoppen in de loop van de week, want ze volgden het volledige programma samen met de groep. Ook in dit opzicht was deze reis voor elke deelnemer een unicum. Wie krijgt immers, in normale omstandigheden, de kans om een hele week lang met twee bisschoppen op te trekken en wel en wee te delen? Van de afwas tot het kajakken toe, ze waren erbij en hielpen waar nodig.

Tijdens de voormiddag gaven ze elk een inleiding over de regel van Benedictus, maar ik denk dat ze vooral ook deugd hebben gehad van de ontmoetingen aan tafel, op uitstap of onderweg en werkelijk hebben genoten van het open vizier en vrijmoedigheid waarmee de jonge deelnemers hen hebben toegelaten in hun leefwereld.

lees verder onder de afbeeldingen

'Portes Ouvertes' was de naam die gekozen werd voor deze voorbereidingsweek. Het was de bedoeling dat dit het meest spirituele voorbereidingsprogramma van de programma's was die IJD Jongerenpastoraal Vlaanderen aanbood aan de pelgrims voor de WJD in Lissabon. En dat is het geworden.

Niet alleen de deuren van het klooster gingen open voor onze groep, maar vooral ook de harten van de 41 zusters die in dit slotklooster verblijven.

Uiteraard leerden we de zusters kennen tijdens het gebed, waar ze wondermooi de psalmen zingen (echt een aanrader: jammer dat ze zo ver weg wonen). Maar we werden ook uitgenodigd in het 'slot' om samen te werken in de tuin, te luisteren naar hun verhaal en een week lang hun leven te delen. Het is moeilijk te beschrijven welke vreemde, maar inspirerende symbiose in de loop van de week is ontstaan tussen de zusters en de WJD-jongeren.

De jongeren namen actief deel aan het gebedsleven van de zusters (lauden, mis, vespers, completen en zelfs metten - om 05.30 uur 's morgens). Waar vrijwillige deelname aan vieringen naar het einde van de week al eens durft te slabakken, ging deze groep er volledig voor.

Ik hoorde dat de jongeren nadien zelfs op de bus naar Lissabon en ter plaatse gewoon vespers zijn blijven zingen.

En omgekeerd stelden ook de zusters zich open voor deze jonge mensen. Met handen en voeten, Frans is nu eenmaal niet onze moedertaal, zochten ze connectie en raakten met hun getuigenis duidelijk een gevoelige snaar bij de deelnemers. Om de haverklap kwamen de nieuwsgierige zusters naar 'boven' (onze kampplaats buiten het klooster) om eens in de kookpotten te kijken, met een verzoek, een kleine attentie of gewoon om een babbeltje te slaan.

lees verder onder de afbeeldingen

Op culinair vlak was de laatste dag voor de kookploeg (de autocorrectie van ons WhatsApp-groepje sprak systematisch van de 'knokploeg') de meest uitdagende. We zouden de laatste avond samen eten met de zusters en Nathalie had beloofd dat er echte Belgische frieten zouden zijn en Orval. De hele week lang werd er op regelmatige basis vanuit het klooster geïnformeerd naar... 'les frites belges'.

De Orvalregeling was redelijk vlot gelukt, gezien de aanwezigheid van de bisschop van Gent (en voormalige abt van Orval), maar frieten maken voor 110 mensen zonder friteuse... dat was een ander paar mouwen. Op zaterdag begon de voorbereiding met het schillen van veertig kilogram aardappelen. 

Zondagmiddag was het moment van de waarheid, in de tuin van de zusters: vijf uur lang sloegen we aan het snijden en bakken van de lang verwachte lekkernij. Onder het toeziend oog van de hele ziekenboeg van het klooster die bij ons tafeltje werd geparkeerd en menig zuster die zich nogmaals ervan kwam verzekeren dat het toch wel zou lukken. Gewapend met frietschep en thermometer en een grote ketel kokende olie, waren we bijzonder blij met de geboorte van de eerste goudgele staafjes. We waren geslaagd!

Ondertussen zijn we enkele weken verder en hebben de jongeren er ook hun WJD-week in Lissabon opzitten. Via WhatsApp konden we hen blijven volgen en uit wat we daar te lezen krijgen, blijkt toch wel dat dit gebeuren een zeer grote indruk heeft nagelaten, zowel bij de deelnemers als de begeleiders. Ook deze laatste groep, een gemengd team van IJD Brugge en Gent, verdient alle lof. Ze stelden een evenwichtig programma samen, met kans tot verdieping en toch ook ruimte voor ontspanning. Alles verliep in een ontspannen, hartelijke en positieve sfeer. We zijn dankbaar dat we deel mochten uitmaken van 'de ploeg logistiek' en als het nodig is: "Je moet maar roepen, hé."

Kristof De Bruyne

Met dank voor de foto's die gemaakt zijn door verschillende begeleiders en jongeren.