Vrijwilligers Woutershof geven asielzoekers opnieuw warmte en menselijkheid: ‘Kinderen lachen weer’

Voor de tweede winter op rij is het Woutershof een tijdelijke noodopvang voor asielzoekers. Het jeugdverblijf van Scouts en Gidsen Vlaanderen blijft in de winterperiode leeg en is geschikt voor de opvang van mensen in nood. Sinds november biedt deze locatie een veilige omgeving voor 11 gezinnen uit landen zoals Syrië, Afghanistan, Palestina, Congo, Angola, Georgië en Armenië. Allen vluchtelingen uit oorlogslanden, die in de Limburgse natuur even tot rust komen, als een klein eiland van hoop.

Maar eind februari moeten de gezinnen weer vertrekken. Vanaf dat moment worden er opnieuw jeugdgroepen in het bivakhuis verwacht. Duta, Mariami, Mustafa, Ihab, Jamilla en vele anderen zijn dan weer op weg naar een ander opvangcentrum. Bestemming: voorlopig onbekend. ‘We zijn Rik en zijn vrijwilligersteam enorm dankbaar voor de korte tijd van geborgenheid, voor hun warmte en menselijkheid', klinkt het.

Rik Vandevenne is centrumverantwoordelijke in het Woutershof. Noem hem gerust een eeuwige scout. De ‘Vlijtige Mier’ van weleer twijfelde geen seconde om de deuren van het jeugdverblijf open te zetten voor deze mensen die onvrijwillig, maar noodgedwongen, zich in een uiterst kwetsbare en afhankelijke positie bevinden. Hun vluchtverhalen zijn haast onvoorstelbaar. Maar in Molenbeersel vonden ze een plek waar zorg wordt gedragen door 23 vrijwilligers, die hun druk, stress en onzekerheid een beetje helpen verzachten. Een plek waar de rechten van iedereen worden gerespecteerd.

Vrijwilligers

‘Sinds november bieden we onderdak en hulp bij allerlei vragen’, vertelt Rik. ‘We worden daarbij ondersteund door het team van het Rode Kruis-opvangcentrum in Heusden-Zolder. Net zoals vorige winter boden zich ook nu weer spontaan vrijwilligers aan. Ze komen koken, geven lessen Nederlands, rijden als taxi, spelen spelletjes, luisteren en begeleiden op vele manieren. In het jeugdverblijf zelf zijn er veel ontspanningsmogelijkheden en manieren om de tijd te vullen. De basisschool in Kessenich met de toepasselijke naam De Kleine Wereld was meteen bereid om kinderen onderwijs aan te bieden. De jongeren kunnen daarnaast naar een OKAN-klas in Maaseik. We zagen mensen groeien en openbloeien. Kwaad en wantrouwen werden verdreven. Een mentale ontgifting, noem ik het. Kinderen lachten weer, sommigen voor het eerst.’

Hoewel iedereen andere behoeften heeft en verschillende vormen van zorg nodig heeft, slaagden Rik en zijn vrijwilligersteam erin een respectvolle samenleving te creëren in het Woutershof. ‘In december zijn we met alle gezinnen, ongeacht hun geloofsovertuigingen, naar de viering van het vredeslicht geweest in de kerk van Molenbeersel’, vertelt Rik. ‘Het thema vrede is universeel en Bethlehem kennen ze allemaal. Voor de moslims was het de eerste keer dat ze een katholieke viering meemaakten. Drie van onze bewoners lazen er ook een eigen tekst voor over vrede. Het was een ongelooflijk mooi en verbindend moment. Het vredeslicht in de praktijk. Naderhand zijn we met z’n allen ook nog naar het doopsel geweest van Victoria, het dochtertje van een Angolees-Congolees koppel. Ze was acht maanden oud. Pastoor Luc Vanherck maakte er een echt feest van. Nu hun vertrek nadert, zal het moeilijk zijn om los te laten. Maar we weten dat ze dat stukje menselijkheid en vertrouwen dat ze hier kregen voor altijd zullen meedragen.’