Denise (30) ging voor het laatst op jongerenretraite naar Orval: wat heeft ze geleerd?
Jarenlang nam Denise Appels (30) uit Turnhout twee keer per jaar deel aan Orval Jeunes en Prière (OJP). In augustus was dat voor het laatst, aangezien ze de leeftijdsgrens heeft bereikt.
‘Toen ik voor het eerst door de poort van de abdij van Orval wandelde, voelde het als thuiskomen.’
Orval is sindsdien een beetje haar 'thuis weg van huis'. 'Het doet me telkens opnieuw deugd aan te komen en de stress en zorgen van het dagelijkse leven even achter me te laten. Alsof je een andere wereld binnenstapt.’
Ook deze zomer was Denise, beroepshalve medisch secretaresse, in Orval te gast voor Orval Jeunes en Prière (OJP), een initiatief van de abdij gericht op jongeren die hun geloof willen verdiepen door stilte, gebed, de Schriften te bestuderen en elkaar te ontmoeten.
Door de jaren heen vond Denise in Orval niet enkel rust, maar ook verdieping. Ze leerde er bidden met de Bijbel, werd er geraakt door de dagelijkse inleidingen rond geloof en gebed, en ontdekte hoe muziek en poëzie een weg kunnen openen naar het spirituele.
'Als ik terugkijk op de voorbije edities van OJP voel ik vooral veel vreugde en dankbaarheid. Dankbaar voor wat ik mocht leren over gebed, maar ook over mezelf en de weg die ik al mocht afleggen. Het doet me telkens iets wanneer ik de abdijkerk binnenwandel voor de gebedstijden samen met de broeders. Ik koester ook de vriendschappen die ik met zowel deelnemers als begeleiders mocht opbouwen en de gesprekken die we deelden. OJP werd voor mij een ontdekkingstocht die me leerde over gebed en over mezelf.’
OJP werd voor mij een ontdekkingstocht die me leerde over gebed en over mezelf.
Deze drie ervaringen draagt Denise mee op haar tocht door het leven:
- 'Praten met God is ook gebed'
Dat hoeft niet altijd met grote woorden of een vaste formule of gebed te zijn. Het kan ook gewoon een gesprek zijn zoals onder vrienden. - ‘In Orval leer je stilvallen en eenvoudigweg aanwezig zijn bij God’
Zo ging ik geregeld in stilte in de kerk zitten. Ook kon ik er erg van genieten om op het binnenplein te gaan zitten en daar naar de natuur te luisteren of te kijken naar bijvoorbeeld de zwaluwen die daar vliegen. Het doet me altijd aan Psalm 84 denken: ‘Want zelfs de mussen vinden wel een schuilplaats, de zwaluwen een nestje voor hun broed bij Uw altaren…’ - ’Vriendschap en tochtgenoten zijn levensbelangrijk’
Ze leren je over God, geloof en jezelf. Samen bidden, zingen, lachen, maar ook samen stil worden en luisteren. Luisteren naar elkaar en dan plotseling, zomaar ineens, in de andere iets van God mogen terugvinden.


