Pelgrim Jan (61) volgt in Japan de heilige Shikoku-route: 88 tempels in 55 dagen

Hij stapte voor zijn vijftigste verjaardag al van zijn woonplaats Lille in de Kempen naar Santiago de Compostela en vorig jaar voor zijn zestigste verjaardag naar Rome. Jan Van Dijck (61), op welverdiend pensioen, is een fervent wandelaar en fietser. Samen met zijn vrouw Liliane nam hij eerder al loopbaanonderbreking om in drie jaar rond de wereld te fietsen. Nu is hij begonnen aan het volgende grote avontuur.

'Compostela, Rome en de Shikoku-route behoren tot de vijf grootste pelgrimsroutes van de wereld’, vertelt Jan enkele uren voor zijn vertrek vanuit Zaventem. Hij wandelde in drie dagen van Lille naar de luchthaven en stapte daar op een vliegtuig naar Osaka, en vandaar opnieuw te voet verder naar het startpunt van de tocht. Alleen gaat hij, want vrouwlief kan na een ongeval helaas niet meer mee. ’Ze laat me gelukkig nog doen’, lacht Jan. 
 

De Kempenaar bezoekt alleen — maar nooit eenzaam — alle 88 tempels van de heilige Shikoku Henro route. Hij treedt in de voetsporen van de Kōbō Daishi (ook wel Kukai genoemd), de stichter van het Shingonboeddhisme. Hij stapte in de 9de eeuw een eerste keer langs alle 88 tempels. Vandaag doen elk jaar honderdduizenden het hem na, op zoek naar verlichting. ‘Het idee dat die tocht al meer dan 1.200 jaar bestaat, vind ik indrukwekkend’, zegt Jan. ‘Die geschiedenis voel je onderweg. En de tempels zijn nog steeds in gebruik. Dat maakt het helemaal bijzonder.’

‘Men vraagt me soms of ik deze tochten doe uit sportieve of religieuze overtuiging’, gaat Jan verder. ‘Op de eerste plaats doe ik het heel graag, vooral ook voor de contacten die ik onderweg leg. Ik kies eigenlijk voor pelgrimstochten omwille van de onderlinge verbondenheid die ik voel met mensen. Onderweg slaap en eet je samen met andere pelgrims. Je deelt verhalen, ervaringen, soms ook stiltes. Dat heb je niet als je elke avond in een hotel zit. Vorig jaar op weg naar Rome heeft een Australische pelgrim me gesproken over de Japanse tempelroute. Mijn interesse was meteen gewekt.’

Pelgrim Jan heeft een soort van gidsboekje mee waarin de tocht beschreven is, en ook de mogelijke slaapplaatsen voorgesteld worden. ‘Ik ga ongeveer 25 kilometer per dag afleggen, dat vind ik een ideale afstand. Ik heb mij een klein beetje verdiept in de tocht, maar ik ben ook niet alles gaan opzoeken op internet, want dan is het precies alsof ik de reis een tweede keer maak. Bij de start van de tocht in Osaka kan je een cursus volgen zodat je weet wat je moet doen. Zo moet je bijvoorbeeld eerst je handen en dan je mond wassen, en een klein offer brengen.’

De pelgrims zijn herkenbaar aan hun bamboehoed en stok, sommigen gaan ook in het wit gekleed. ‘Ik heb gelezen dat je als pelgrim op straat regelmatig wordt aangesproken door Japanners die je iets willen meegeven om te offeren in de tempel. In elke tempel krijg je ook een stempel in kalligrafie. Het is wel de bedoeling om alle 88 stempels te hebben op het einde. Dat geeft wel wat druk want de tempels zijn maar open van 8 tot 5.’

En wat als Jan pakweg stempel nummer 69 nét niet meer haalt voor sluitingstijd en de slaapplaats vijf kilometer verder op de route ligt? ‘Dan wandel ik de volgende ochtend gewoon vijf kilometer terug. Geen probleem. Elke tempel is een nieuwe ontmoeting, een nieuw verhaal, een nieuwe kans om stil te staan bij het leven.’

Telefoon als tolk

Omdat Jan geen Japans spreekt, heeft hij een nieuwe telefoon met een vertaalfunctie gekocht die voor tolk gaat spelen. Hij weet dat hij onderweg slangen en zelfs beren kan tegenkomen. Hij wordt op zijn telefoon gewaarschuwd voor tyfoons of tsunami’s. En het eten onderweg? ‘Dat is voor mij een even groot raadsel als voor u. Ik lees dat het wel een land is van automaten waar je eten uit kan halen. Ik heb een slaapplaats geboekt en daar stond dat je als ontbijt kan kiezen uit 3 soorten rijst. Wat ik mij daar bij moet voorstellen, dat weet ik eigenlijk nog niet.’ (lacht)

Of alle tempels onderweg op elkaar lijken, willen we nog weten. ‘Dat zeggen sommigen wel, maar dat geloof ik niet. Elke tempel is een nieuwe ontmoeting, een nieuw verhaal, een nieuwe kans om stil te staan bij het leven.’

Philippe Ghysens

• Op 11 november keert de reizende pelgrim terug uit het Land van de Rijzende Zon. Intussen houdt hij het thuisfront op de hoogte via zijn blog Jan2Japan.reislogger.nl.