Midden in de nacht word ik wakker. Het is niet donker in mijn slaapkamer. Ik zie het hoofd van mijn man op het kussen naast mij en mijn jurk aan de kapstok. Door het raam valt veel meer licht naar binnen dan gewoonlijk. ‘De achterbuurman is zijn terraslamp weer vergeten uit te schakelen’, sakker ik in gedachten. Die felle lamp heeft ons al eerder uit de slaap gehouden.
Van die nijdige gedachte word ik natuurlijk klaarwakker. Ik sluip naar het toilet. Pas daar zie ik de volle maan, die stil en rond haast het hele raampje vult. Het was dus niet de schuld van de buurman.
Hoog tijd dat ik mijn plaats in het grote geheel leer kennen.
Terwijl ik op het toilet zit, vraag ik me af of ik nu kwaad moet zijn op God omdat hij zijn maan niet heeft uitgezet. Ik moet erom grijnzen, net als God zelf, vermoed ik. Wat zijn wij mensen toch opgewonden standjes. Altijd erop uit om iemand de schuld toe te schuiven. Zal ik dat ooit nog afleren?
Ik denk aan alle mensen die nu samen met mij naar de maan kijken. Er schiet me een zin te binnen, uit het allereerste hoofdstuk van de Bijbel: ’God maakte de twee grote lichten, het grootste om over de dag te heersen, het kleinere om over de nacht te heersen.’
Dat is precies wat ze doet vannacht, de maan. Ze heerst. Ook over mij. Hoog tijd dat ik mijn plaats in het grote geheel leer kennen.
