Paul (‘Groep van 15’) kreeg ziekenzalving van paus: ‘Dit blijft voor eeuwig in mijn hart gegrift’

Paul werd als kind door een priester van het internaat van een college aangerand en verkracht. In 2013 deed hij daar melding van bij het meldpunt van het bisdom Brugge, waar hij gehoor vond. Korte tijd later werd ook een dading getroffen. ‘De toenmalige bisschop De Kesel en zijn medewerkers luisterden naar mijn verhaal en voelden empathisch mee’, vertelt Paul, die nog altijd diepgelovig is. Toen paus Franciscus naar ons land kwam en een groep van 15 overlevers de kans kreeg met hem in gesprek te gaan, stelde hij zich kandidaat.

Hij was er ook bij toen grotendeels dezelfde groep op 8 november diens opvolger Leo XIV ontmoette in Rome. Voor Paul werd het nog meer een bijzonder moment, omdat hij ongeneeslijk ziek verklaard is en uit handen van de paus de ziekenzalving ontving. Paul  bood onze redactie zelf aan om zijn verhaal te delen met Otheo.

Wat was voor jou de drijfveer om mee te gaan naar Rome?

Paul • ’Op het einde van de ontmoeting met paus Franciscus in Brussel, die wij allemaal als heel positief ervoeren, vroeg Koen Van Sumere aan de paus of hij ons wilde uitnodigen in Rome voor een nieuwe ontmoeting in de Goede Week. Koen wilde Christus’ lijden en verrijzenis koppelen aan ons lijden en verlangen om te mogen leven in plaats van in de pijn te blijven zitten. Tegelijk zou het een stok achter de deur zijn, een moment om nog eens terug te komen op gemaakte beloftes. Zonder aarzelen beantwoordde de paus die vraag met ‘si si si’. Ik keek er van meet af aan dan ook erg naar uit.’

Op voorhand had je gepolst of je de ziekenzalving zou kunnen vragen aan de paus. Waarom?

‘Enkele maanden na die ontmoeting kreeg ik een zware kankerdiagnose. Ik had dus nood aan positieve dingen waar ik mij kon aan optrekken om verder te leven. Helaas stierf paus Franciscus met Pasen. Gelukkig hebben enkele deelnemers via de nuntius heel hard geijverd om de belofte die Franciscus gedaan had, waar te maken.

Intussen besliste ik alvast zelf naar Rome te reizen. Met tussenkomst van de nuntius is het gelukt om paus Leo heel kort te ontmoeten en te spreken tijdens de wekelijkse audiëntie op het Sint-Pietersplein. Ik vroeg hem om een zegening, die ik ook kreeg. Dat was een heel sterk moment voor mij als gelovige.

Toen we eind oktober dan het goede nieuws ontvingen om met de Groep van 15 naar Rome te reizen, was ik heel blij om dat ook nog te kunnen meemaken, ook al heb ik wat meer problemen met mijn gezondheid. Door de spanningen in de groep heb ik nog heel even gedacht om af te haken, maar gelukkig heb ik doorgezet, want er wachtte een godsgeschenk op mij in Rome.’

Hoe vraag je dan zoiets aan de paus?

‘Zo'n week voor de afreis kreeg ik de ingeving – Gods Geest, als je het mij vraagt – om de ziekenzalving te vragen aan de paus. De dag van de ontmoeting sprak ik erover met deelnemer Jan. Die gaf me de raad om eens te polsen bij bisschop Ali Herrera, secretaris van de Pauselijke Commissie voor de Bescherming van Minderjarigen. Bij mijn weten was het nog nooit eerder gebeurd dat de paus zoiets had gedaan. Maar ik bleef geloven dat het mogelijk zou zijn, sterker nog, ik was er zeker van. 'Voor God is immers niets onmogelijk.' (Matteüs 19,26) Zo'n kwartier voor de ontmoeting met de paus waagde ik het erop.

Lees ook

Groep van 15 in Rome: ‘We moeten elkaar steunen en dat doen we ook’

Lees het volledige nieuwsitem

Nu nam Herrera onmiddellijk contact met de paus of zijn secretaris. Via zijn gsm zag ik hem druk bezig. Heel spannend! Enkele minuten later kwam hij al met het goede nieuws. Ik wist niet wat me overkwam ... ik was zo dankbaar, zo gelukkig!

Tijdens de ontmoeting luisterde ik met aandacht en respect naar de deelnemers en naar de paus, zelf nam ik het woord niet. Op het einde keek de vriendelijke mgr. Herrera dan naar mij en zette mij aan om te spreken. Ik vertelde kort aan de groep over mijn ziekte en de vraag die ik had gesteld. Ik zei ook nog dat ik dit zag als een teken of bewijs dat de paus echt luistert naar ons en dat, daar waar hij kan, ook toont in concrete daden. Er volgde een spontaan applaus van de hele groep. Dat greep me ook heel sterk aan! Zo blij dat iedereen erbij zou blijven, wat niet evident was voor sommigen.’

Wat ging er door je heen tijdens de ziekenzalving?

‘Ik ging naast de paus zitten en de ritus begon. Het voelde als een gave van God, een geschenk uit de hemel dat mij sterkt naar lichaam en ziel. Iedereen leefde met mij mee, dat kon ik voelen.

De paus smeerde de olie op mijn voorhoofd en handen met de woorden (in het Frans dan wel): ‘Moge onze Heer Jezus Christus door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van Zijn Heilige Geest. Moge Hij u van zonden bevrijden, u heil brengen en verlichting geven.’ Die woorden zijn mijn geloof en zullen mijn geloof blijven tot de Heer mij terugroept. Ik respecteer dat velen dat geloof niet delen, maar ik wil echt getuigenis afleggen van mijn geloof. Het geheel van de ritus werd afgesloten met het bidden van het ‘Onze Vader’.

Onmiddellijk daarna kwam iemand uit de groep, die niet gelovig is, mij proficiat wensen. Hij zei dat dat moment voor hem het mooiste was van de hele reis. Hoe onvoorstelbaar mooi allemaal. Twee dagen later gaf rector Geert Morlion van het Belgisch College me dan ook nog de communie, het viaticum. Weer een heel mooi moment dat me sterkt.’

Hoe kijkt u een week later terug op de hele reis en dat moment in het bijzonder?

‘De dagen nadien en zelfs nog tot vandaag kreeg ik van vele deelnemers uit de groep nog heel mooie reacties, die me veel deugd blijven doen. ‘Ik ben heel blij voor jou, dat je rust hebt gevonden. Ik zal jouw ziekenzalving nooit vergeten! Je bent een voorbeeld voor ons allen.’ Of nog: Dit was het sterkste moment van de hele reis. Ver van de pracht en praal van basilieken en kathedralen, bijna als een dorpspastoor, deed de paus zijn stola aan om het heilig oliesel op je handen te wrijven en nodigde hij ons uit samen te bidden.’

Nog iemand anders schreef me: ‘Je bent een voorbeeld van kracht en vastberadenheid, een bewijs dat het leven, ons leven, de dood overstijgt. Jouw aanwezigheid bracht vrede in onze ziel. Mogen allen vrede vinden in hun lijden, als genezing niet mogelijk is. Aan al mijn broeders en zusters die dit weekend aanwezig zijn, fysiek of mentaal, jullie hebben allemaal de lege plek in mijn hart gevuld. Ik hou van jullie.’

Hoe kijkt u naar de toekomst wat betreft de omgang tussen Kerk en overlevers van misbruik?

‘Zo lang de Kerk oprecht en aandachtig blijft luisteren (meevoelend luisteren!) naar de noden van de overlevers, en de overlevers van hun kant ook respectvol en geduldig met de Kerk in dialoog blijven gaan, zie ik die toekomst positief. Voor veel slachtoffers is en blijft de financiële nood echter ook een belangrijk iets. En voor hen blijft de Kerk in België daar echt nog nalatig.’

Wilt u verder nog iets delen?

‘De ontmoeting met de uitzonderlijke empathische paus Leo XIV en de ziekenzalving die ik van hem ontving, blijven voor eeuwig in mijn hart gegrift. Ze sterkten mijn geloof en ik blijf de Heer danken voor dat ongelofelijk geschenk. Dat geschenk deel ik ook met de armen, zoals de paus vraagt in zijn eerste Apostolische exhortatie Dilexi Te.

Het hoofdthema van die exhortatie is de liefde van Christus voor de armen en de uitnodiging aan de Kerk om haar verbintenis met de meest behoeftigen te vernieuwen. Enkele deelnemers hebben dat  al in de praktijk omgezet door een een gift te doen aan de armen.

Graag eindig ik nog met een woord van oprechte en eeuwige dank aan allen die dit allemaal mogelijk maakten, voor de groep en voor mij! Ik bid voor ieder van hen.’