Jubileum van de gevangenen: Belgische bisschoppen bemoedigen gedetineerden in een open brief

Naar aanleiding van het Jubileum van de gevangenen op 14 december hebben de Belgische bisschoppen een boodschap van bemoediging geschreven voor de meer dan 11.000 mensen die vandaag in een van de 39 Belgische gevangenissen zitten. 

Dit initiatief maakt deel uit van het Heilig Jaar 2025 ‘Pelgrims van Hoop’, dat door paus Franciscus werd uitgeroepen tot een periode van bezinning, bekering en nieuw begin. In hun brief willen de bisschoppen aantonen dat deze hoop ook geldt voor gedetineerden en dat zij op hun beurt zelf pelgrims van hoop kunnen worden.

De bisschoppen beginnen met het erkennen van de moeilijke omstandigheden in Belgische gevangenissen. ‘De gevangenis is vaak een plaats van grote armoede, van verloren waardigheid, van broze relaties en verborgen verdriet’. In zo’n context valt niet veel te jubelen, zo bevestigen ze.

‘Als christenen hebben wij van Jezus zelf de opdracht ontvangen om wie lijdt nabij te zijn’, zo stellen de bisschoppen vervolgens. Onmiddellijk verduidelijken ze dat die nabijheid niet alleen uitgaat naar slachtoffers van geweld, maar ook naar hen die schuldig zijn aan dat geweld. 

De Kerk schrijft niemand af, ongeacht het verleden, zo benadrukken de bisschoppen. ‘Jezus volgen betekent: nooit iemand verachten, wat die persoon ook heeft gedaan.’ Dat laten de bisschoppen aan het begin van de brief ook meteen en concreet blijken door de gedetineerden aan te spreken als hun broeders en zusters in de gevangenis.

Bijzondere aandacht gaat uit naar de gevangenisaalmoezeniers, die te midden van het leed een dagelijks teken van verbondenheid proberen te zijn. Zij vormen volgens de brief ‘een teken van Gods liefde voor ieder mens’ en helpen gevangenen zo om de band met de universele gemeenschap te behouden.

Innerlijke tocht

Vanuit die verbondenheid roepen de bisschoppen gedetineerden op om - net zoals andere mensen in dit jubeljaar - open te staan voor bekering en een nieuw begin. 

In de context van de gevangenis zal dat niet kunnen in de vorm van een fysieke pelgrimstocht. Wel moedigen de bisschoppen gedetineerden aan om werk te maken van een innerlijke pelgrimstocht, hoe langzaam dat proces van persoonlijke groei, verzoening en hoop ook verloopt. 

‘Niemand hoeft die weg alleen te gaan’, zo benadrukken ze. ‘Vergeet niet: u bent uniek, kostbaar in Gods ogen – de God van barmhartigheid. Hij vergeet u niet. (...) Moge dat kleine lichtje van hoop blijven branden en uw dagen verlichten.’ 

Vanuit die hoop kunnen gedetineerden ook zelf dragers van hoop zijn binnen de muren, zo besluit de brief: door elkaar te ondersteunen, te bemoedigen en te bidden voor wie het moeilijk heeft.