Jos Maillard trekt de decorploeg van de Mariaprocessie in Halle [Week van de vrijwilliger]

Al meer dan veertig jaar is Jos Maillard een vaste waarde binnen de Mariaprocessie van Halle. Wat voor velen een traditie is, is voor hem veeleer een levenswerk. Op z’n 75ste bouwt hij nog steeds mee aan een processie die leeft en groeit. Jos mocht onlangs het Gouden Sint-Romboutskruis van het aartsbisdom in ontvangst nemen voor zijn vrijwilligerswerk.

Jos is het soort vrijwilliger dat organisaties draagt, vaak zonder dat het grote publiek dat beseft. Jarenlang was hij wijkmeester bij het toenmalige KWB, het huidige Raak, en bouwde twintig jaar de decors voor het KWB-kerstfeest, telkens aangepast aan het thema. Hij ontving daarvoor in het najaar van 2025 de Gouden Pluim, een KWB-award voor een persoon die iets bijzonders betekend heeft voor de vereniging. Maar sinds begin jaren 1980 maakt Jos ook deel uit van het team wagenbouwers van de intussen jaarlijkse Mariaprocessie in Halle. ‘Ik was toen nochtans een leek, maar ik heb veel geleerd van mijn voorgangers. Na al die jaren begeleid ik nu zelf nieuwe mensen’, vertelt hij.

Als trekker van de decorploeg staat Jos mee in voor de praalwagens, het visuele hart van de processie. Dat werk vraagt creativiteit, organisatietalent, technische kennis en vooral veel tijd. ‘Dat begint bij het uittekenen van elke wagen, van het ontwerp op papier tot de uiteindelijke realisatie’, legt hij uit. ‘Ik ben hier het hele jaar door dag en nacht mee bezig. Thuis in mijn werkkamer maak ik voortdurend plannen. Elk detail moet immers kloppen, elk beeld moet spreken, elk tafereel moet op pinksterzondag eer betonen aan de eeuwenoude devotie voor de Zwarte Madonna, het miraculeuze Mariabeeld van Halle. Ik doe dat natuurlijk niet alleen. Ik kan rekenen op heel wat andere vrijwilligers, ieder met zijn talent. We vormen een hechte groep. Ik durf zeggen dat we haast familie zijn. Nieuwe wagens bouwen, oude wagens restaureren, accessoires timmeren: we doen het allemaal. Mijn vrouw heeft mij altijd gesteund en nam de zorg voor onze kinderen op zich terwijl ik aan het werk was in onze loods of naar een zoveelste vergadering moest. Ze lacht wel eens dat ik met de Mariaprocessie getrouwd ben.’

Levend geheugen

Die inzet van Jos komt niet louter voort uit plichtsgevoel. Ze is diepgeworteld in zijn persoonlijk geloof en zijn grote devotie voor Onze-Lieve-Vrouw van Halle. Als gewezen koster van de Sint-Martinusbasiliek, en als vroegere voorzitter van de Broederschap van de Onze-Lieve van Halle, weet hij dat zij veel meer is dan een beeld of een naam uit de geschiedenis. Hij voelt zich door haar gedragen en gesteund. ‘Ik heb altijd veel van haar gekregen. En net daarom wil ik iets terugdoen. Mijn engagement is een vorm van dankbaarheid, een eenvoudige ode aan Maria.’

Door de jarenlange inzet van Jos kent hij uiteraard de processie door en door. Hij maakte veranderingen en vernieuwingen mee, maar bewaakte tegelijk de ziel van de traditie. Deken Guy De Keersmaecker van Halle noemde hem onlangs het levend geheugen van de Mariaprocessie. Dat deed hij niet zomaar, want Jos mocht recentelijk het Gouden Sint-Romboutskruis van het aartsbisdom Mechelen-Brussel in ontvangst nemen voor zijn vrijwilligerswerk. Het is zowat de grootste onderscheiding die een leek kan krijgen voor zijn inzet voor de Kerk. ‘Ik ben normaal niet zo voor eretekens, maar op deze ben ik toch trots’, zegt hij. ‘De processie maakt echt deel uit van mijn leven.’