Zeewijding in Zeebrugge door Vlaanderen erkend als immaterieel cultureel erfgoed

De jaarlijkse zeewijding vindt plaats op de laatste zondag van juni; dit jaar is dat 28 juni. Vanuit de Vrije Basisschool Roezemoes trekt een stoet van zo’n 150 Zeebruggenaren naar het Visserskruis in de haven. Kinderen dragen kruisjes met de namen van overleden vissers en figuranten beelden scenes uit het vissersleven uit — onder meer de wonderbare visvangst, de Dodendans en Op Hoop van Zegen. Aan het Visserskruis spreekt de pastoor een zegen uit over zee, vissersboten en iedereen die met de zee leeft en werkt. De plechtigheid combineert religie, gemeenschapsgevoel en bijgeloof als symbolische bescherming voor wie dagelijks op zee is.

Tegeltjes tentoongesteld in de Sint-Donaaskerk

De traditie ontstond na de Eerste Wereldoorlog, toen de haven van Zeebrugge zwaar beschadigd was en de vissersgemeenschap zich weer moest heropbouwen; in 1920 werd het eerste vissersvaartuig met de letter Z gedoopt. De eerste zeewijding vond plaats in 1926 als moment van bezinning en troost voor nabestaanden van op zee omgekomen vissers. In 2014 kreeg de stoet nieuw leven door volkse elementen zoals tableaux vivants, viskarretjes en een paardenkoets toe te voegen.De Zeewijding bestaat dit jaar 100 jaar en is de enige in ons land die nog in de vorm van een processie wordt gehouden.

Twee keer per jaar kan de Vlaamse minister tradities aan de Inventaris Vlaanderen van het Immaterieel Cultureel Erfgoed toevoegen — naast de Zeewijding werden recent ook het zandstrooien in Lommel en andere tradities opgenomen (zoals de Last Post in Ieper en het telen van witloof). Voor het honderdjarig bestaan is er dit jaar bovendien een speciale tentoonstelling in de Sint‑Donaaskerk in Zeebrugge.

Als herinnering aan de Zeewijding wordt elk jaar een gedenktegeltje uitgebracht. Voor velen is dit een geliefd verzamelobject. Een overzicht van deze tegeltjes is permanent tentoongesteld in de Sint-Donaaskerk, waar ze getuigen van bijna een eeuw traditie.

De Zeewijding wordt traditioneel afgesloten met een receptie, waar deelnemers en genodigden samenkomen om na te praten, herinneringen te delen en de verbondenheid binnen de gemeenschap te vieren. Tijdens dit warme slotmoment worden gebakken visjes geserveerd – een kleine, maar symbolisch krachtige knipoog naar de kern van het hele gebeuren: de zee, haar gaven en de mensen die hun leven eraan wijden.