Tom Wolput wordt gewijd tot permanent diaken voor het aartsbisdom Mechelen-Brussel

Tom Wolput, 48 jaar, ongehuwd, is afkomstig uit het landelijke Gelrode, de parel van het Hageland. Hij woont in Aarschot waar hij sinds 2020 actief is als pastoraal werker in de pastorale zone Sint-Rochus.

Geloof als zilveren draad

“Het geloof zit als een zilveren draad verweven in het weefsel dat mij verbindt met mijn familie, vrienden, werk en omgeving,” vertelt Tom. Van jongs af aan groeide hij op in het parochieleven van Gelrode. Dat engagement vormde een blijvende voedingsbodem voor zijn latere keuzes.

Van opleiding is Tom leerkracht lager onderwijs. Gedurende vijfentwintig jaar was hij verbonden aan basisschool Sancta Maria in Aarschot, opgericht door de zusters van het Heilig Hart van Maria uit Berlaar. Hij stond er als klasleerkracht zeventien jaar voor het vijfde leerjaar. “Na mijn studies van onderwijzer was het voor mij duidelijk dat ik het onderwijs wilde ingaan met een groot hart voor de christelijke levenswijze. Ik wilde de boodschap die ik zelf had meegekregen en zo waardevol vind, graag doorgeven aan volgende generaties,” zegt hij.

Als onderwijzer probeerde hij steeds ruimte te maken voor de christelijke waarden van liefde, hoop en verbondenheid. “Kinderen groeien op in een samenleving waar de nadruk vaak ligt op presteren, uiterlijk vertoon en individualisme. Via mijn lessen probeerde ik hen kennis te laten maken met de Mens Jezus, die met een heel andere boodschap komt: een boodschap van liefde, aanvaarding en hoop."

_{Lees verder onder de foto}

Ontdekken van geloof met jongeren

Tijdens zijn laatste twee jaren in het onderwijs kreeg Tom de kans om godsdienst te geven aan alle leerjaren van de lagere school. Dat moment betekende voor hem een bijzondere ervaring. “Ik vergeleek mijn leerlingen toen met een onbeschreven blad. Samen mochten we stappen zetten in het geloofsverhaal dat zij zelf schrijven. Het was een rijkdom om hen te laten kennismaken met de verhalen uit de Bijbel en samen op verkenning te gaan in het kerkelijke jaar.”

Die ervaring beïnvloedt vandaag nog zijn pastorale visie. “Ook als pastor is het onze taak om met jong en oud op weg te gaan. Niet te focussen op wat er niet meer is, maar het als een rijkdom te zien om samen nieuwe dingen te ontdekken en zo het evangelie opnieuw te laten leven, als het ware het handen en voeten te geven.”

Roeping en opleiding

In september 2017 begon Tom als vrije student aan het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen (HIGW) in Leuven. Tijdens die periode groeide het besef van een diepere roeping.

Zijn roeping tot het permanent diaconaat groeide echter al veel eerder, doorheen jaren van geloofsbeleving, engagement en ontmoetingen. Een eerste belangrijk moment van onderscheiding kwam toen hij achttien jaar was en, zoals zovelen, voor de vraag stond: Wat ga ik studeren?
“In die zoektocht overwoog ik niet alleen het onderwijs, maar ging ik ook in gesprek met het seminarie,” vertelt Tom. “Hoewel ik toen een andere weg insloeg, bleef Gods roepstem op de achtergrond aanwezig, soms fluisterend, soms luid en onmiskenbaar. Vaak klonk die stem in kleine maar betekenisvolle momenten, vooral in ontmoetingen met mensen die mij uitdaagden, inspireerden of diep raakten.”

Die innerlijke weg kreeg een concreter vervolg toen Tom zijn studies aan het HIGW begon. “Na heel wat gesprekken en na een roepstem die steeds aanwezig bleef, stelde ik mij uiteindelijk kandidaat voor het permanent diaconaat.”

Zijn opleiding liep parallel met zijn pastorale engagement. “Ik kreeg de kans om tijdens mijn studies al in het pastorale werkveld actief te zijn. Vanaf het moment dat ik in 2020 benoemd werd als pastoraal werker in Aarschot, ging het inhoudelijke aanbod van de opleiding hand in hand met mijn dagelijkse praktijk. Wat ik studeerde, kreeg meteen een concrete vertaling in het pastorale werk tussen mensen.”

_{Lees verder onder de foto}

Bruggen bouwen tussen mensen

Als toekomstig diaken wil Tom zich vooral inzetten voor verbondenheid tussen mensen: "Wanneer ik nadenk over mijn identiteit als permanent diaken in de Kerk van morgen, voel ik mij geroepen om bruggen te bouwen tussen mensen met verschillende achtergronden en geloofswegen. Door met open hart te luisteren naar hun verhalen en ze met elkaar te delen."

Voor hem staat nabijheid centraal. “Ik wil een diaken zijn met engagement, iemand die droomt van de toekomst van de plaatselijke pastoraal. Niet alle dromen zullen werkelijkheid worden, maar de kracht zit in het blijven hopen.” Hij ziet zijn roeping vooral als een dienstbare aanwezigheid. “Mijn rol als diaken is die van een mens tussen de mensen. Iemand die vertrouwen geeft en zelf vertrouwen krijgt. Niet door meteen antwoorden te geven of te oordelen, maar door te luisteren. Soms is het belangrijker om gewoon aanwezig te zijn.”

Tom voelt zich sterk verbonden met de lokale gemeenschap. “We maken deel uit van de wereldkerk, maar juist in de plaatselijke gemeenschap moeten we dicht bij de mensen blijven. Hun vreugde en verdriet delen en openstaan voor de pastorale noden van vandaag.” Hij erkent dat de Kerk ook uitdagingen kent. “Soms moeten we vechten tegen spoken uit het verleden. Toch blijf ik hopen op een levendige en nederige Kerk, vol inspiratie voor een nieuwe lente.”

_{Lees verder}