‘Leren van Maria en een cactus’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Leren van Maria en een cactus — column Alexander Vandaele

Rondom Mariabeelden verschenen de voorbije weken vooral hortensia’s en rozen. In de kindvriendelijke catechese Godly Play staat het vergeet-mij-nietje symbool voor Maria. Dat was nieuw voor mij! Anderen denken eerder aan lelies of eenvoudige madeliefjes.Toch denk ik bij Maria ook wel eens aan een cactus. Cactussen hebben geleerd om, wanneer er water is, zoveel mogelijk vocht op te nemen en zorgvuldig te bewaren. Zo lees ik ook over Maria in het evangelie van Lucas: zij bewaarde alles wat ze hoorde en meemaakte in haar hart. Maria droeg Gods nabijheid diep in zich mee. Van Maria én van de cactus kan ik leren om hoopvolle woorden, mooie momenten en kostbare herinneringen te bewaren.Een cactus kan lange periodes van droogte doorstaan. Maria kende niet alleen vreugde, maar ook zorgen, twijfel en verdriet. Zo gaat het ook in mijn leven: naast licht is er soms duisternis, en naast vreugde ook teleurstelling. Wie in goede dagen innerlijke kracht verzamelt, kan moeilijkere tijden beter doorstaan. De cactus voorkomt de droogte niet, maar houdt vol tot de regen terugkeert.De stekels beschermen wat kostbaar is en geven de plant stevigheid. Ook Maria toont die kracht. Haar lofzang is geen braaf liedje, maar een krachtige tekst over rechtvaardigheid, waarin kleinen groot worden en vrede kan groeien. Maria nodigt mij uit om moedig te kiezen voor liefde en solidariteit.Wanneer een cactus bloeit, deelt hij onverwacht zijn kleurrijke schoonheid. Zo brengen mensen die hoop bewaren en liefde koesteren kleur waar het dor lijkt. Het is en blijft een opdracht voor mij. Of is het een roeping? In ieder geval, Maria en een cactus hebben dus meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken.

Doordenkers: Romy Kersten beantwoordt 3 vragen

Wat is jouw favoriete bloem en waarom?

Zonder twijfel: zonnebloemen. Ze zijn sterk, richten zich altijd naar de zon, kunnen enorm groot worden en hun gele kleur maakt iedereen vrolijk. Voor mij hebben zonnebloemen ook een diepere betekenis. Toen ik ooit om een teken bad, vroeg ik God om zonnebloemen. De volgende ochtend stond er een bos op het altaar, terwijl we die normaal nooit van de bloemist ontvangen. Dat brengt mij ertoe om in elke omstandigheid te vertrouwen.

Welke slechte eigenschap van jezelf kun je moeilijk bedwingen?

Mijn grootste slechte eigenschap is ongeduld. Ik ben altijd in de weer, doe ontzettend veel en wil het liefst dat de vruchten daarvan meteen zichtbaar zijn. Wachten is mijn grootste nachtmerrie: geen antwoord hebben op grote levensvragen, maar ook in een rij moeten staan. Als Nederlander maskeer ik deze eigenschap door te zeggen dat ik gewoon graag ‘efficiënt’ ben, maar eigenlijk zou ik vaker mogen bidden om geduld. Het is tenslotte een vrucht van de Heilige Geest.

Hoe smaakt geloof?

Hoewel veel mensen het daar waarschijnlijk niet mee eens zullen zijn, moet ik voor mezelf zeggen dat geloof naar matcha smaakt. Ja, dat populaire Japanse groene drankje. Het bereidingsproces duurt lang, het is een natuurlijke energiebooster en ik kijk er elke dag opnieuw naar uit om het te drinken. Toch kan ik geloof niet in één smaak omschrijven. Gelukkig zijn we allemaal uniek, zowel in onze smaak als in ons geloof. Niets maakt mij vrolijker dan matcha en Jezus.

Dirk Aerts kiest een foto die hem bijbleef

Ik had het al opgemerkt in onze tuin: ineens waren overal opnieuw klaprozen opgedoken. Ik had die enkele jaren geleden gezaaid en plots waren ze er weer. Dit voorjaar zijn ze met uitzonderlijk veel. Wellicht is dit het gevolg van de droge zomer vorig jaar, waarbij veel meerjarige planten en grassen het loodje moesten leggen. Zaad van klaprozen kan jarenlang overleven, maar zodra de grond wordt omgewoeld, zijn ze daar. Tijdens WO I waren dit de eerste bloemen die op de verlaten slagvelden opdoken. Het inspireerde John McCrae tot zijn welbekende verzen. Vroeger kwamen ze in elke akker voor, vandaag houden ze enkel stand in bermen. Hun ontroerende eenvoud verbaast me telkens weer: zeven flapperende kroonblaadjes en een zwart hartje. Je kunt er enkel van genieten door ze met rust te laten, want geplukt, verwelken ze in een oogwenk. Als plant stelt de klaproos weinig voor, maar toch is het een taaie overlever. Pronken doet een klaproos niet. Ze laat haar schoonheid enkel even zien, om na enkele dagen te verdwijnen en daarna geduldig haar moment af te wachten.

Mats De Cubber over dit citaat

Het nummer Re: Stacks is het laatste nummer van For Emma, Forever Ago, het debuutalbum van Bon Iver. In zijn geheel klinkt de plaat zeer triest en schrijnend. Zowel tekstueel als instrumentaal was het album duidelijk een uitlaatklep voor leadzanger Justin Vernon, die vóór het maken van de plaat een reeks tegenslagen kende in zijn privéleven. De zin is de allerlaatste van het album. Dertig minuten lang houdt Vernon een klaagzang. Om dan met één eenvoudige zin de alleszeggende conclusie van het album weer te geven: zijn liefde is onvoorwaardelijk. De zanger belooft aan zijn medemens dat zijn of haar liefde altijd bij hem zal blijven. Sterker nog, dat hij die voor altijd zal koesteren. Een besluit dat toont dat er voor oprechte liefde altijd een plaats is.