Liturgie als fundament

Het fundament van de liturgie

De christelijke liturgie wordt bepaald door de dynamiek van het gebed tot de Vader, met en door de Zoon en in de kracht van de Geest. Het ontdekken van deze dynamiek helpt ons de viering te leren beleven als een heel gevarieerde dialoog tussen onszelf als verzamelde gelovigen en de Vader, de Zoon en de Geest.

Bidden tot de Vader
God staat in de bijbel aan het begin van alles: Hij is de bron van alle leven en liefde, die ook ons met zijn scheppend Woord tot leven heeft geroepen.  Het liturgische gebed richt zich meestal tot de Vader: onze dankbaarheid, lofprijzing en vragen zijn uiteindelijk tot Hem gericht.

met en door de Zoon
Tegelijkertijd kennen we heel goed het besef van Gods verborgenheid 'Niemand heeft God ooit gezien...' (Joh  1,18). We voelen dat Hij ons begrip ver te boven gaat. Daarom doen we steeds weer een beroep op Jezus Christus en bidden we "door Hem en met Hem en in Hem." Jezus is de grote Bruggenbouwer, Hij heeft door zijn zelfgave op het kruis de kloof tussen God en de mensen overbrugd. Dankzij de verrijzenis - het antwoord van de Vader op het leven en het trouwe getuigenis van de Zoon- leeft Christus nu bij de Vader als onze pleitbezorger.

en in de Geest.
Gods liefdeskracht maakt elke keer weer de band tussen het Pasen van Jezus en ons eigen leven. In de liturgie wordt telkens weer Gods Geest ingeroepen om ons het leven, sterven en verrijzen van Jezus in herinnering te brengen en om ons te laten delen in het nieuwe leven van Christus.

Vanuit de bijbelse verhalentraditie reikt de liturgie woorden, beelden, handelingen en andere uitdrukkingsvormen aan, waarmee de verbondenheid met de onzichtbare God en de levende Heer Jezus opgeroepen en uitgedrukt worden. Ze willen altijd iets oproepen van wat niet zomaar te zien of uit te drukken is: de liefdevolle, bevrijdende aanwezigheid van God.  Wanneer mensen zich bij dit 'liturgische spel' aansluiten worden ze binnengeleid in de basishoudingen van het geloof: luisterbereidheid, vertrouwen, zelfgave, dankbaarheid, lofprijzing, smeking, hoop...

voor wie meer wil weten over liturgie bevelen we ook de site van het ICL aan.

Vieren op zondag 

Dé dag bij uitstek om Gods bevrijdende aanwezigheid te vieren is de zondag, de dag van de Verrijzenis. Christenen laten zich op 'dag van de Heer' samen roepen om Gods Woord te beluisteren, ons erdoor te laten raken en ons te voeden aan het Brood dat Hij ons geeft. Alleen dan zullen we kunnen groeien in het vermogen om zijn uitnodiging te beanwoorden in ons gebed en in ons concrete leven van elke dag.

De driejaarlijkse cyclus van de zondag

De lezingen van de driejaarlijkse zondagscyclus laten ons kennis maken met een grote variëteit aan perikopen, die telkens weer een ander facet of moment uit Gods zoektocht naar de mens verhalen. Niet alleen het leven van Christus wordt daarbij in herinnering gebracht: steeds weer gedenkt en actualiseert de liturgie de hele heilsgeschiedenis van God met zijn volk.

(Je vindt telkens de lezingen van de komende zondag ook op onze site)

Het liturgisch jaar

In de liturgische jaarkrans wordt het repetitieve karakter van de liturgie op een ingenieuze manier gecombineerd met een grote variatie aan kleuren, muzikale timbres en inhoudelijke motieven. Het is belangrijk om die afwisseling in reliëf te plaatsen, en om het eigen karakter van de verschillende tijden en feesten duidelijk te laten uitkomen. Met zijn afwisseling tussen sterke en gewone tijden en de daarmee overeenstemmende lezingen, vormt het liturgisch jaar een uitgelezen instrument om een brug te slaan tussen de liturge en het dagelijkse leven.

Bron: "God ontmoeten in zijn Woord, leeswijzer voor de medewerkers in de liturgie" p.7, ICLZ, 2008