‘Muziek als universeel gebed’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Muziek als universeel gebed — column Mats De Cubber

De wereld heeft nood aan ademruimte. We zoeken dan ook naar manieren om onszelf die ruimte te gunnen. In plaats van nuttige bezigheden zoeken we naar zinvolle activiteiten. De essentie ligt daarbij niet in de waarde die de maatschappij eraan geeft, maar in de voldoening die wij eruit halen.

Als voorbeeld grijp ik uiteraard graag terug naar muziek. De muziek die voor mij het meest authentiek overkomt, is degene die gewoonweg is. Het woord dat in de vorige zin benadrukt moet worden, is niet het woord ‘gewoonweg’, maar ‘is’. Muziek ‘is’ er. Dat is het allerbelangrijkste. Goed of slecht is niet de reden waarom muziek spreekt. Het is de intentie en de volle overgave die het zo zinvol maakt. Kunst vraagt niet om beoordeeld te worden, maar om begrepen te worden. Wordt iets of iemand ooit begrepen als er in eerste instantie niet geluisterd wordt? Het wringt dan ook soms bij mij als ik in een academische context muziek moet spelen. Er moeten punten gegeven worden op iets wat niet uit te leggen valt, in een spel waarin in principe zelfs zo goed als alles is toegestaan.

Ik vergelijk het graag met het gebed. Voor mij vallen muziek maken/spelen en gebed nagenoeg samen. Daar is het allerbelangrijkste óók dat we er ‘zijn’. In het moment, met heel ons wezen. Het gaat om een relationeel gegeven, een verstandhouding met Iemand die jou beter kent dan jezelf. Het is eerlijk, het is echt. Zo ervaar je het ook, zonder dat je het kan uitleggen. Denk maar aan het gevoel dat je krijgt als je moet uitleggen waarom een optreden zó geweldig was. ‘Je had erbij moeten zijn’, is het meest logische antwoord.

Doordenkers: Dirk Aerts beantwoordt 3 vragen

Wat mag de laatste muziek zijn die je hoort?

Tijdens een van de conversatielessen Spaans liet onze docent ons luisteren naar Gracias a la vida van de Argentijnse zangeres Mercedes Sosa (1935-2009). Met dat lied wil ik gerust de hemel binnengaan. Je kan het interpreteren als een terugblik op het leven dat je hebt geleid, maar ook als een definitief afscheid. Met haar diepe stem laat Sosa elke strofe beginnen met: Gracias a la vida que me ha dado tanto: Dank aan het leven dat me zoveel geschonken heeft. Dankbaarheid dus, maar niet voor alles wat ik heb verricht. Wel over het feit dat ik kon zien, horen, praten en lopen. Dat alles stelde me in staat om deel uit te maken van de wereld rondom mij.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

Meer dan dertig jaar geleden gaf een jonge medewerker mij een speelgoedtelefoontje cadeau. Het had vier wielen en een touwtje. Op de hoorn stond een vreemde boodschap: ‘Waar is Dirk?’ De collega bedoelde het wellicht als een grapje. Hij had gemerkt dat ik in al mijn enthousiasme nogal graag nieuwe taken opnam. Dat kwam erop neer dat ik altijd bereid was om een klusje op te knappen, daarvoor ook complimentjes kreeg, waardoor ik gestimuleerd werd om nog meer taken op mij te nemen. De keerzijde was echter dat ik mijn collega’s van mij afhankelijk maakte. Pas nadien besefte ik de levensles achter dat telefoontje: maak jezelf niet onmisbaar.

Welk religieus object koester je?

Het houten beeld van een denkende Christus op mijn werktafel.

Romy Kersten kiest een foto die haar bijbleef

Als ik ergens enorm naar uitkijk, zijn het wel de Wereldjongerendagen van 2027. Begin augustus komen er honderdduizenden, misschien wel miljoenen jonge katholieken samen, dit keer in Seoul (Zuid-Korea). Onlangs kwam het officiële themalied uit en ik kan zeggen dat mijn maag zich vulde met kriebels van enthousiasme. Het thema Hou moed! Ik heb de wereld overwonnen (vgl. Johannes 16,33) is naar mijn idee perfect voor de vragen en noden waar mijn leeftijdsgenoten en ik vandaag mee zitten. Om ons heen horen wij constant over oorlog, corruptie, inflatie, klimaatverandering en talloze andere wereldproblemen. Een extra reden dus om onze ogen te richten op wat ons echt verbindt: Jezus. Ook de locatie voor deze editie is een geweldige keuze, aangezien ik ook de populaire ‘Korean skincare’ wil proberen en naar hippe Koreaanse popmuziek ga luisteren. Voor nu ga ik mijn voorpret vergroten door alvast het themalied vaak mee te zingen!

Alexander Vandaele over dit citaat

We tellen heel wat af: stappen, likes, diploma’s en euro’s. Zelfs onze slaap wordt gemeten. Daartegenover klinken de lezingen van de voorbije weken bijna tegendraads: terwijl de apostelen rekenen, voedt Jezus een menigte met enkele broden en vissen. Daarna zitten ze in de storm: een boot kan duur zijn, maar veiligheid kan je niet kopen. Een dure parel of een onooglijk klein zaadje? De Kanaänitische vrouw kent de waarde van één kruimel. We weten steeds beter wat iets kost. Maar weten we ook wat kostbaar is? Geloof, hoop en liefde worden méér wanneer je ze deelt. Jezus hing aan het kruis zonder iets te bezitten. Geen huis. Geen macht. Zelfs zijn kleren waren hem afgenomen. Hij had niets meer - en gaf alles. Misschien moeten we ons minder afvragen: ‘Wat kost het?’ De belangrijkste dingen in het leven hebben merkwaardig genoeg geen prijskaartje.