Dag van de Landbouw: waarom diaken Chris boeren ‘werkinstrumenten van God’ noemt

13 september is Dag van de Landbouw. 50 land- en tuinbouwbedrijven in Vlaanderen zetten de deuren open. Je kunt er van dichtbij ontdekken waar ons voedsel vandaan komt, moderne stallen en serres bezoeken en genieten van lokale streekproducten. Wat extra aandacht voor de stiel is nodig, vindt alvast Chris Nemegheer, landbouwerszoon en diaken in de pastorale eenheid Sint-Jakob Tielt-Pittem-Dentergem.

‘Ik groeide op in een landbouwersgezin met drie zonen. Mijn oudste en jongste broer hebben hun leven in de landbouw uitgebouwd. Zelf bleek ik daarvoor niet in de wieg gelegd. Zorg dragen voor kinderen en mensen, dat was eerder mijn ding. Twintig jaar lang stond ik in het Sint-Andriesziekenhuis in Tielt op interne mee in voor de zorg van mensen, met bijzondere aandacht voor palliatieve zorg. Een ziekenhuisaalmoezenier bracht mij op het spoor van het diaconaat. In 2011 werd ik in de Sint-Pieterskerk tot diaken gewijd door monseigneur Jozef De Kesel. Sindsdien ben ik voltijds aan het werk als diaken in de pastorale eenheid Sint-Jakob Tielt-Pittem-Dentergem. Als landbouwerszoon en natuurliefhebber ben ik proost van Landelijke Gilde en Ferm. Zo blijf ik nauw betrokken bij de sector.’

Wat doe je als proost precies?

‘Het is mijn taak om tijdens vergaderingen een bezinnend woord te brengen, voor te gaan in de viering van de vruchten der aarde en in bedevaarten. Met Ferm trek ik elk jaar op uitstap. Dan bezoeken we enkele interessante plaatsen die ons tot nadenken stemmen of gewoon voor ontspanning zorgen. Dat kan een abdij zijn, een museum, een rondleiding of een plaats waar we gewoon samen tafelen. Zo werden we enkele jaren geleden ook ontvangen bij Willem Vermandere. Daarnaast krijgt ook Broederlijk Delen mijn aandacht, omdat hun projecten vaak gericht zijn op de ondersteuning van landbouwers in minder ontwikkelde landen. Ook daar mag solidariteit leven tussen landbouwers, verspreid over deze mooie wereld.’

Landbouwers werken met en in de schepping en zorgen voor de mens, stel je.

‘Hoe moeilijk de tijden voor landbouwers ook zijn, het blijft een voorrecht om in Gods schepping aan het werk te mogen zijn. Een landbouwer leeft met de seizoenen. Hij merkt elke dag opnieuw wat zijn aandeel is in het beheren en verzorgen van het land. En hopelijk blijft hij zich verwonderen over dat kleine zaadje dat in de aarde wordt gelegd, zich naar boven werkt en vrucht voortbrengt.’

'Door het werk van hun handen en door hun zorg voor de vruchten van de aarde kunnen wij leven. Zonder landbouw is er geen leven mogelijk. Daar gaat men in de politiek soms te gemakkelijk aan voorbij en wordt de inzet van een landbouwer niet altijd au sérieux genomen. Tegelijk zijn landbouwers ook landschapsarchitecten. Zij geven onze omgeving groen en leven. Bekijk ons land maar eens vanuit de lucht: de puzzel van akkers, velden, weilanden en bossen is prachtig om te aanschouwen. Een landbouwer is in mijn ogen een werkinstrument van God: iemand die meewerkt aan de schepping en ervoor zorgt dat ze vrucht draagt.’

Voor welke uitdagingen staat de boer dagelijks?

‘We weten allemaal dat de inspanningen van de boer niet altijd voldoende beloond worden. De prijzen voor dieren en vruchten fluctueren en droogte, zoals we die dit jaar meemaken, zorgt voor bijkomende problemen. Toch blijven landbouwers doorgaan. Ze zijn een onverzettelijk volk dat niet bij de pakken blijft zitten, maar investeert en innoveert om te kunnen beantwoorden aan de vele wetten, normen en verwachtingen. Ook de solidariteit onder elkaar blijft overeind. Een landbouwer moet vandaag bijna een manager zijn die van vele markten thuis is. De regelgeving binnen de landbouwsector verandert voortdurend. En ondertussen ploegt de boer voort, niet meer met paard en ploeg, maar met hoogtechnologisch materiaal om efficiënt te kunnen werken en aan de vraag van vandaag te beantwoorden.Voor sommigen staat het water werkelijk aan de lippen. Ik hoop dan ook dat er een kentering komt en dat landbouwers opnieuw een eerlijke vergoeding voor hun werk mogen krijgen. Want wie elke dag zorgt voor ons voedsel, verdient ook waardering en bestaanszekerheid.’

Met dank aan lokale Kerk & Leven-medewerker Marie-Christine Vergote uit Meulebeke.