Eric Van Peel en Tine Van Woensel reizen naar Benin met Otheo: ‘Super benieuwd’

De komende weken stellen we de zes lezers die met Otheo en VIA Don Bosco op inleefreis gaan naar Benin, twee per twee aan je voor. Eric Van Peel (62) en Tine Van Woensel (44) bijten de spits af. Ze delen hun passie voor het onderwijs, maar ook een diepe nieuwsgierigheid naar de mens en zijn levensverhaal. Lees het interview onder het filmpje.

Jullie staan allebei in het onderwijs en delen een brede interesse in de mens. Waar komt die gedrevenheid vandaan?

Tine • ‘Mij interesseert altijd heel sterk wat mensen hebben meegemaakt. Hoe zijn ze geworden wie ze zijn? Wat hebben ze geleerd uit hun ervaringen? Ik laat me graag verrassen door nieuwe ontmoetingen met leerlingen, kansarmen, gevangenen, daklozen, zieken. Daar leer ik zoveel uit. Die menselijke warmte opzoeken, daar laad ik van op. (lacht) Al moet je mij voor binnenlandse politiek niet wakker maken, hoor!’

Eric • (glimlacht) ‘Ik herken dat verlangen naar diepgang heel sterk. Zelf noem ik me wel eens een idealist van de oude stempel. Ik kan urenlang praten over de wereld, geschiedenis, filosofie of onderwijs. Als ik ergens op stoot, moet ik gewoon de hele achtergrond uitpluizen. Die nieuwsgierigheid heeft mijn hele leven gestuurd.

Welke momenten of ontmoetingen waren bepalend voor wie jullie vandaag zijn?

Eric • ‘Dan kan ik niet buiten de Chiro en Plus13, inspirerende leraars en collega’s. Ik herinner me nog goed dat we van Erik Stynen, een pater van Averbode, het tienerbezinningsboekje Vriendschap kleurt je leven kregen. Zó melig en typisch jaren 70, maar we waren er collectief wild van! Daar kreeg ik het ideaal van vriendschap en solidariteit mee, en dat ideaal doet me nog altijd opleven. Elke keer als ik Morning has broken hoor, ben ik weer op dat ene kamp met dat specifieke groepje vrienden. En we komen nog altijd samen.’

Tine • ‘Prachtig is dat. Voor mij zit die inspiratie erg in meeslepende, échte verhalen. Ik ben bijvoorbeeld een groot fan van de boeken van Annemie Struyf, zowel haar werk over de trappistinnen in Brecht als over genitale verminking, afscheid nemen en aids.’

Binnenkort stappen jullie op het vliegtuig naar Benin. Waarom deze reis, en waarom nú?

Eric • ‘Voor mij is dit het ideale moment. Afrika heeft iets raadselachtigs; men zegt wel eens dat als je er eenmaal geweest bent, het je nooit meer loslaat. Ik wil dat van nabij meemaken. Het wordt geen luxereis, en dat vind ik juist heel waardevol. Eerlijk is eerlijk: een beetje onthechten en uit mijn comfortzone treden is best een uitdaging, maar het daagt me eerder uit dan dat het me afschrikt. Ik hoop sprankels van hoop te vinden die we kunnen meedragen naar onze harder wordende samenleving. Het mag geen losse flodder zijn, maar het begin van een nieuwe fase.’

Tine • ‘Daar sluit ik me helemaal bij aan. In de klas heb ik het met mijn leerlingen van het derde middelbaar voortdurend over openstaan voor elkaars verhaal, levenservaringen uitwisselen en je laten raken door de eigenheid van de ander. Jaren geleden maakte ik een inleefreis naar Colombia. Als ik over mijn ontmoetingen met de jongeren, boeren en sociale werkers daar vertel, hangen de leerlingen nog altijd aan mijn lippen! Ouders vertellen me soms dat die verhalen ’s avonds aan de keukentafel worden voortgezet. Ik ga naar Benin om opnieuw échte, authentieke verhalen te verzamelen die ik mee de klas in kan nemen.’

Wat hopen jullie mee terug te nemen naar Vlaanderen?

Eric • ‘Authenticiteit en eenvoud. En vooral: verhalen die een tegengewicht bieden voor de verharding in de maatschappij. Als we die kiemen van hoop in groep kunnen beleven en er nadien over kunnen getuigen, heeft de reis haar doel bereikt.’

Tine • ‘Precies. Verhalen die het hart verwarmen. Als ik mijn leerlingen kan laten voelen hoe waardevol het is om je te laten raken door de verscheidenheid van mensen, dan zaaien we iets heel moois voor de toekomst.’