Een Kerk met open ogen, open oren en open handen

‘Vaar naar diep water en gooi jullie netten uit’ (Lc 5,4). Met deze woorden van Jezus nodigt het bisdom Gent ons uit om samen na te denken over de toekomst van onze Kerk. Hoe kunnen wij als geloofsgemeenschap meer missionair en synodaal worden? Hoe kunnen wij niet alleen spreken over het Evangelie, maar het ook zichtbaar maken in ons dagelijks leven?

Tijdens ons eerste pastoraal beraad maakten we kennis met het Gesprek in de Geest: een bijzondere manier van samenkomen, waarbij luisteren belangrijker is dan discussiëren en waarbij we samen proberen te ontdekken wat Gods Geest ons vandaag te zeggen heeft.

Nu zetten we een volgende stap. Tijdens ons tweede pastoraal beraad willen we stilstaan bij een wezenlijke opdracht van iedere christelijke gemeenschap: de diaconie, of de dienstbaarheid aan mensen.

Diaconie: geen bijkomstigheid, maar het hart van ons geloof
In de diocesane brochure ‘Vaar naar diep water’ klinkt een duidelijke oproep: diaconie mag geen eiland zijn. Zorg voor kwetsbare mensen is niet zomaar een activiteit naast de liturgie en de catechese. Ze behoort tot het wezen van de Kerk.
Jezus heeft ons immers niet alleen geleerd om te bidden en Gods Woord te beluisteren. Hij heeft ons ook voorgeleefd wat het betekent om nabij te zijn: bij zieken, armen, eenzamen, vreemdelingen en mensen die aan de rand van de samenleving terechtkomen.

Ook vandaag worden wij uitgenodigd om die weg te gaan. Niet alleen door financiële steun of georganiseerde hulpverlening, maar evenzeer door kleine gebaren van aandacht, gastvrijheid en verbondenheid.

Waar liggen onze uitdagingen?
Ook in onze parochies gebeurt al heel wat goeds. Denk aan de welzijnsschakels in ons dekenaat en initiatieven zoals Lichpunt en Ommekaar.  Maar we denken ook aan ziekenbezoek en ziekencommunie, de inzet van Samana, de ondersteuning van mensen in financiële nood, de aandacht voor ouderen en eenzamen, en de vele vrijwilligers die vaak in stilte zorg dragen voor anderen.

Maar durven we ons ook afvragen wie we vandaag niet bereiken? Wie dreigt uit de boot te vallen? Wie wordt vergeten wanneer hij of zij niet langer naar de kerk kan komen? Hoe gastvrij zijn onze gemeenschappen voor nieuwkomers, jonge gezinnen of mensen die anders zijn dan wij?

En vooral: hoe kunnen we als parochies beter samenwerken met woonzorgcentra, sociale organisaties, scholen en andere partners om niemand aan zijn lot over te laten?

Een missionaire Kerk wacht niet tot mensen naar haar toe komen, maar gaat zelf naar hen op zoek. Een synodale Kerk doet dat niet alleen, maar samen, luisterend naar de ervaringen en noden van mensen.

Samen luisteren, onderscheiden en handelen
Tijdens dit tweede pastoraal beraad willen we niet onmiddellijk allerlei nieuwe activiteiten bedenken. Eerst willen we luisteren: naar elkaar, naar wat vandaag leeft in onze samenleving en naar wat de Heilige Geest ons duidelijk wil maken.
Wat doen we al goed? Waar schieten we tekort? Welke kleine, haalbare stappen kunnen we samen zetten om als dekenaat en als parochies een meer dienende Kerk te worden?

Daarom nodigen we niet alleen leden van de dekenale en parochieploegen uit, maar ook catechisten, lectoren, medewerkers van de Welzijnsschakels, Ommekaar, Lichtpunt, Stop Armoede,  Caritas en Samana, ziekenbezoekers, vrijwilligers en iedereen die begaan is met mensen en met de toekomst van onze geloofsgemeenschappen.

Ook wie niet actief is in een parochiale werkgroep, maar vanuit persoonlijke ervaringen of betrokkenheid iets wil bijdragen, is bijzonder welkom.

Want een Kerk die werkelijk missionair wil zijn, moet ook een Kerk zijn waarin mensen ervaren: ik word gezien, ik word gehoord, ik hoor erbij.

Van harte welkom op ons tweede pastoraal beraad!
•    Thema: Een dienende Kerk – diaconie als hart van onze zending
•    Werkvorm: Gesprek in de Geest
•    Datum en uur: dinsdag 27 oktober om 20 uur
•    Plaats: Welzijnsschakel Steksken, Abdijstraat 4a , Geraardsbergen
•    Inschrijving: via deze link

Samen willen we groeien naar een Kerk die niet alleen over liefde spreekt, maar die liefde ook daadwerkelijk beleefbaar maakt. Want daar waar mensen zorg dragen voor elkaar, wordt iets zichtbaar van Gods liefde voor de wereld.