Biecht en Verzoening

We spreken vanaf nu eerder over het “sacrament van de verzoening”. De nadruk ligt dus op de verzoening: onze God is een barmhartige God (Dt 4,31). De liefde die Hij voor ons voelt staat dus voorop. Eerder nog dan het boete doen.

Er zijn drie levensdraden die ons leven samen houden, drie levensdraden waardoor we verbonden zijn met onszelf, met onze medemensen en met God.
Wanneer we voor het sacrament van de verzoening kiezen willen we dus herstellen wat fout liep in of met onszelf, met onze naaste en bij God. Dit oprecht herkennen en erkennen heeft niets te maken met een aangepraat of overladen schuldbesef: het is je mens onder de mensen weten. Niemand is perfect en iedereen gaat wel eens in de fout, maakt een verkeerde inschatting of reageert minder gepast. Deze kleine en/of grote tekorten rechtzetten is het vragen naar een nieuwe kans, vanuit een oprechte spijt, met de hoop en het voornemen er beter van te worden: voor jezelf doe je dat, maar ook voor God en voor de naaste wil je een goed, beter mens worden en zijn.

God vergeeft altijd …
Natuurlijk, maar dat mag geen excuus zijn om er op los te leven. Want het is niet omdat zijn liefde voor ons zo groot is, dat we Hem daarom niet kunnen kwetsen door ons doen en laten, alsof het Hem helemaal koud laat wat wij doen. God wil niets liever dan in relatie staan met ons: daartoe doet Hij ons een ongelofelijk liefdesaanbod. En vurig hoopt Hij dat we “ja” zouden zeggen. Maar ook “ja” zouden doen: onverdeeld goed zijn – zo staat er in de Bergrede. Maar wij zijn God niet, het is “des mensen” dat we (soms) tekort schieten, falen, vallen maar ook weer willen opstaan. En onze liefdevolle God is zo “zot van ons” dat Hij geen kwaad woord, afgunst, haat of nijd over ons uitspreekt. Liefdevol kijkt Hij uit – zoals de vader in de parabel van de verloren zoon – naar onze ommekeer en thuiskomst om ons te omarmen, terug op te nemen en de liefdesrelatie opnieuw aan te gaan. Altijd weer opnieuw. 
Is er geen “maar”? Toch wel! God vergeeft ons keer op keer, maar … Hij vraagt ons twee dingen. We moeten oprecht spijt hebben. Biechten mag geen formalisme zijn zoals het overlopen van een boodschappenlijst. We moeten eerlijk zijn. Daarnaast krijgen we een zending mee: zondig niet meer. Jezus zegt tegen de overspelige vrouw deze mooie woorden: “Ook Ik veroordeel u niet, ga nu heen en zondig niet meer” (Joh 8,11). Vergeving krijgen is dus ook werken aan dat nieuwe leven – menselijk en dus met vallen en opstaan – maar wel goed, ja zelfs “beter” of “onverdeeld goed” proberen te zijn.

Hoe?

Iedereen kan zich nog wel iets voorstellen bij een biechtstoel, maar ze worden nog maar zelden gebruikt.  Vandaag gebeuren verzoeningsgesprekken vaker aan een tafel bij een kaars, een Bijbel of een icoon. De grens met een ander soort vertrouwensgesprek wordt dunner. Je kunt hiervoor in principe  iedere priester contacteren en een afspraak maken. (contactgegevens zie bovenaan bij de rubriek Contact).
In jongerenvieringen is het verzoeningsgesprek ingebed in een stemmige liturgie met veel stilte en meditatieve muziek.

Waarom?

Kan ik de verzoening met God niet zelf regelen in mijn gebed? Het persoonlijke gebed is vanzelfsprekend de eerste plaats om aan verzoening en vergeving te werken. Niemand kan in jouw plaats biechten of boeten. Maar daarmee heb je nog geen zichtbaar teken van vergeving.