De ziekenzalving: 
een sacrament van nabijheid, kracht en hoop

De ziekenzalving is één van de zeven sacramenten van de katholieke Kerk. Het sacrament is er voor mensen die ernstig ziek zijn, een ingrijpende medische behandeling ondergaan of door ouderdom of ziekte sterk verzwakt zijn. 
Tijdens de ziekenzalving zalft een priester het voorhoofd en de handen van de zieke met gewijde olie. Daarbij wordt gebeden om kracht, vrede en vertrouwen. Ook legt de priester de handen op het hoofd van de zieke. Het is een eenvoudig maar veelzeggend gebaar: je bent niet alleen, God is nabij en de gemeenschap draagt je.

Geen laatste ritueel

Soms wordt gedacht dat de ziekenzalving alleen bedoeld is voor iemand die op sterven ligt. Dat is niet zo. De ziekenzalving is in de eerste plaats een sacrament van nabijheid, bemoediging en kracht voor mensen die door ziekte of ouderdom kwetsbaar zijn geworden. 
Het sacrament wil rust brengen waar spanning is, moed waar angst leeft en verbondenheid waar iemand zich alleen voelt. Ook voor familieleden en andere naasten kan de viering een waardevol moment van gebed en verbondenheid zijn.

Voor wie is de ziekenzalving?

De ziekenzalving kan een bijzondere betekenis hebben wanneer iemand:

• ernstig ziek is of een zware behandeling moet ondergaan;
• sterk verzwakt is door ouderdom;
• geconfronteerd wordt met een ernstige of langdurige ziekte;
• angst of onzekerheid ervaart omwille van zijn of haar gezondheid;
• zich voorbereidt op een ingrijpende medische ingreep.

Je hoeft daarvoor geen ‘perfecte’ of sterk praktiserende gelovige te zijn. Wat telt, is dat je openstaat voor een moment van gebed, rust, vertrouwen en verbondenheid.

Wil je de ziekenzalving ontvangen?

Wil je zelf de ziekenzalving ontvangen of vraag je ze voor iemand die je kent? Neem dan contact op met de priester of diaken van je parochie.

Ook wanneer iemand in het ziekenhuis of in een woonzorgcentrum verblijft, kan samen bekeken worden hoe een bezoek, gebed of ziekenzalving mogelijk is.

In momenten van ziekte en kwetsbaarheid willen we als Kerk nabij zijn. Niemand hoeft deze weg alleen te gaan.