Het was een abnormaal zonnige dag, midden oktober. De terrasjes in Brussel zaten vol. Nog voller liep het in de straten. Ik zag kinderen op schouders zitten, Scouts in uniform, groene hesjes van Beweging.net, witte hesjes van Grootouders voor het klimaat, rode van 11.11.11, zwart van Extinction Rebellion en daarnaast een Vaticaanse vlag met een vrijwilliger in een hesje van Kerk & Leven.
Een metersgrote aardbol rolde aan een touwtje mee. We liepen van station naar station, voetje voor voetje door een massa van 60.000 mensen. Op bordjes stonden slogans in het Frans en het Nederlands, bijzonder gelijkgezind.
Ik liep een eindje mee met reuzin Sabine. In haar ene hand hield ze een bordje dat om ‘sociale gerechtigheid’ vroeg, in de andere één voor ‘klimaatgerechtigheid’. Geen idee of na de oecumenische wake in House of Compassion dit jaar ook een bisschop mee stapte met de klimaatmars, zoals ze al deden in het verleden. Voor ons was het deze keer alleszins een ‘moetje’. Hoe zouden we na die zotte zomer vol wrede natuurverschijnselen de schouders kunnen ophalen en zeggen: iemand anders zal wel voor het behoud van een leefbare planeet opkomen?
Heel veel mensen dachten er duidelijk hetzelfde over, hoe verschillend we ook waren. En ondanks de gedeelde frustraties over het tekortschieten van politieke maatregelen, was de sfeer hartelijk en hartverwarmend. Niemand had de neiging om een bushokje verrot te slaan. Misschien daarom dat de media zo weinig aandacht besteedden aan deze optocht, die nochtans zou kunnen helpen om de politieke prioriteiten wat meer voor ogen te houden.
En niemand had de neiging om een bushokje verrot te slaan.
Maar weet je wat mij zoveel dagen later nog altijd blij maakt? Ik zag een verenigd middenveld.
Doorgaans is het moeilijker om goede krachten te bundelen dan om kwade krachten in beweging te zetten. Edith Stein had daar een theorie over. Je inleven in de noden van iemand anders (of van de aarde) heeft empathie nodig. En empathie is volgens haar de vrucht van een mentale inspanning. Haat en wrok werken daarentegen op gevoel. Ze verspreiden zich als een besmettelijke ziekte.
Het klopt ook wat Brieuc Van Damme, CEO van de Koning Boudewijnstichting, me eens zei in een interview: ‘We kijken teveel naar wat ons onderscheidt in plaats van naar de goede strijd die ons verbindt.’ Dat is vaak maar al te waar. Maar niet die 11de oktober.
De eendracht van de optocht vol kleurig versierde mensen en kinderen werkte óók op het gevoel. Daar wil je gewoon bij horen. En die dynamiek is meer dan hoopgevend.
