Bruno en Jamila reizen naar Benin met Otheo: ‘Het wordt een bijzonder verrijkende ervaring’

De komende weken stellen we de zes lezers die met Otheo en VIA Don Bosco op inleefreis gaan naar Benin, twee per twee aan je voor. Bruno Clerbout (50) en Jamila Hamddan Lachkar (54) zijn ons tweede duo. Zo verschillend als ze zijn, zo goed komen ze nu al overeen. Ze staan dan ook met een open blik in het leven. Lees het interview onder het filmpje.

Hoe zouden jullie jezelf omschrijven?

Jamila • ‘Als kind van de migratie is mijn leven altijd een zoektocht geweest in het navigeren tussen twee talen, twee culturen en twee manieren van zijn. Dat heeft me gevormd tot wie ik vandaag ben: iemand die geen genoegen neemt met één enkel perspectief en altijd zoekt naar de mens achter het systeem. Ik hoop ook in Benin mijn eigen Afrikaanse wortels een beetje te ontdekken. Op dat vlak zit ik op dit moment toch met wat vragen.’

Bruno • ‘Bij mij is sport altijd de rode draad geweest. Als kind kon ik niet kiezen voor één sport, dus werd het triatlon: drie in één! Dat heb ik twintig jaar intensief gedaan, waarvan vijf jaar professioneel. Nadien verzeilde ik in het voetbalwereldje, met twee periodes op het sociaal-pedagogisch departement van RSC Anderlecht, tot het onderwijs me weer terugriep. Don Bosco had ook een hart voor sport. Dat trekt me wel aan in de salesiaanse projecten.'

Waarover kunnen jullie urenlang praten?

Bruno • Als ik eenmaal begin te praten over FC Köln – kortweg Effzeh, spreek uit Eftsee – ben ik niet meer te stoppen. Het begon met eenmaal een wedstrijd bij te wonen. De ambiance die daar dan in en rond het stadion heerst, is nergens mee te vergelijken, zo verbindend en familiaal! In hun hymne wordt Loch Lomond genoemd. En wie Schotland zegt, zegt doedelzak. Dat is een nieuwe liefde van mij. Ik hoop het instrument ooit te leren spelen.

Jamila • ‘Wel, ik kan dan weer urenlang praten over hoop! Hoop op rechtvaardigheid in de wereld. Ik koester alle kleine verhalen die daaraan bijdragen. Door die verhalen te delen, voeden we de hoop en maken we ze realistisch.’

Jullie zitten binnenkort allebei op het vliegtuig naar Benin. Wat drijft jullie om deze inleefreis te maken?

Bruno • ‘Ik ben heel graag bezig met onderwijs en coaching. Beide krijgen pas echt betekenis wanneer ze vertrekken vanuit authentieke ervaringen. Ze moeten aansluiten bij de leefwereld van jongeren en gevoed worden door een open, nieuwsgierige blik op de wereld. Daarom is het zo belangrijk om zelf op weg te gaan, met beide voeten in de realiteit. In die zin zou de inleefreis misschien zelfs een pelgrimstocht durven te noemen.’

Jamila • ‘Dat begrijp ik heel goed. Ik denk ook dat deze reis op dat vlak heel verrijkend zal zijn. Ik ben enorm benieuwd welke linken ik ga kunnen leggen tussen de realiteit van de jongeren daar en mijn eigen weg en drempels in het leven. Ik herken mezelf heel erg in de energie van de jongeren in de projecten van VIA Don Bosco. Tegen alle verwachtingen in bouwen zij aan hun toekomst. Dat raakt mij diep. Daar kunnen we bij Raak vzw zeker ook nog iets van leren.’

Wat hopen jullie mee terug te nemen naar België?

Bruno • ‘Ontmoetingen met mensen brengen nieuwe verhalen, inzichten en vragen met zich mee. Ze verruimen je blik en dagen je uit om anders te kijken. Het mooiste aspect van mijn engagement is om die ervaringen nadien te kunnen delen met mijn leerlingen, collega’s, medeparochianen en vrienden. Je eigen gelijk durven loslaten, daar draait het om. Op die manier hoop ik dat er iets in beweging komt bij mezelf én bij anderen.’

Jamila • ‘Mooi gezegd, Bruno. Ik hoop echt dat onze ontmoetingen ginds geen eenmalige uitwisseling worden, maar het begin van een blijvende relatie. Verhalen die blijven nazinderen, een blik die blijft verschuiven en een engagement dat alleen maar sterker wordt.’